‘Een sprankeltje hoop’

“Je zult later niet veel verdienen”, “Je besteedt meer uren aan je vak, dan waarvoor je wordt uitbetaalt”, “Je moet altijd de beste willen zijn”, “Ben je de beste, dan verdien je alsnog niet veel”. Dit zijn de woorden van de meeste journalisten die deze week  hun vak probeerden in te leiden aan studenten, zoals ik. Erg bemoedigend klinkt dit niet. Ik vraag mezelf dan ook af waarom ze dit vertellen, waarom ze het soms zo somber brengen en of het de bedoeling is om mij hiermee te ontmoedigen. Dit sluit echter niet uit dat ze de waarheid willen schetsen, zodat ik een duidelijk beeld krijg van waar ik met de opleiding journalistiek aan ga beginnen.

Wat heel duidelijk naar voren kwam, is dat journalistiek niet altijd objectief kan zijn, omdat elke journalist zijn eigen referentiekader met zich meebrengt. Ook ben ik aan het denken gezet, waarom journalisten op aarde zijn en waarom ik zelf journalist wil worden. Een antwoord op de eerste vraag is: om burgers iets te vertellen waar ze iets aan hebben. Dat is nu precies waarom ik deze opleiding heb gekozen. Ik wil me interesseren voor mensen, ik wil me in een ander kunnen verplaatsen en zo een stem zijn voor degene die er niet een hebben, in de hoop dat machten niet misbruikt worden.

De zin: “je hebt het of je hebt het niet”, heb ik ook een paar keer voorbij horen komen. Aan de andere kant kreeg ik wel tips om een ondernemende houding te trainen. Volgens een docent (en tevens journalist) waren deze: wees kritisch, denk aan wie, wat, waar, wanneer, waarom en hoe en een gezonde vorm van wantrouwen. Op het moment toen we het BDU verlieten, zag ik een politieman en dacht ik meteen aan deze tips. Ik dacht bij mezelf: “Wie zijn die mensen naast de politie? Wat doen ze daar? Wanneer zijn ze hier gekomen? Waarom lopen ze weg? En hoe heeft dit kunnen gebeuren?” Ik kan dus wel zeggen dat deze docent enigszins tot mij doorgedrongen is.

“Dit is een prachtig vak”, “Wij geloven in een goede toekomst” en “Wij zoeken altijd versterking”, werd er bij het Nederlands Dagblad gezegd. “Gelukkig, eindelijk iemand die mij écht motiveert. Dit had ik even nodig,” dacht ik bij mezelf. Vooral toen de journalist begon over hoe mooi het is om iemand te mogen interviewen en dat hij dit al veertig jaar voor zijn vak doet, kreeg ik ondanks mijn gedemotiveerde instelling en brandende ogen van vermoeidheid, toch nog een sprankeltje van hoop.

(Dit is het resultaat van mijn ‘sfeerverslag’ of reportage die ik voor school moest schrijven over mijn beleving van de introductieweek)
IMG_8910

~Deeserve it

Advertenties

Een gedachte over “‘Een sprankeltje hoop’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s