De Lach van Vrijdag: ‘Het enige wat ik wilde, was warme chocomel…’

Met mijn gedachten ergens anders pak ik een pak chocolademelk uit de koelkast, draai de dop eraf, pak een mok uit de kast boven mijn hoofd, schenk er de chocolademelk in, doe de magnetron open, stel hem in, druk op de startknop en loop even de kamer uit. Zodra ik de kamer weer binnen loop, haal ik de warme chocomel uit de magnetron. Maar “Ho, het is nog hartstikke koud!” Ik begin aan mezelf te twijfelen. Ik was ook zo automatisch bezig dat ik totaal niet nadacht bij wat ik aan het doen was. Heb ik de magnetron überhaupt wel ingesteld, denk ik bij mezelf. Jawel, toch?

Ik heb wel vaker dat ik plots uit een soort van ‘roes’ wordt getrokken en ineens besef dat ik ergens mee bezig was… Maar goed, ik stel de magnetron opnieuw in, druk wéér op de startknop en hoor hem in beweging gaan. Goed, dus hij doet het in elk geval wel. Althans, dat dacht ik. Na het gepiep haal ik weer mijn chocomel eruit. “Maaaaaam, mijn chocomel wordt niet warm!” Helaas, is de magnetron stuk. Maar het goede nieuws is dat het dus niet aan mij ligt.

Wat had ik me toch op die overheerlijke warme chocolademelk verheugd. Op het moment dat ik het ging maken, dacht ik al aan die lekkere smaak in mijn mond, het warme gevoel erbij en toen ineens BAM. Mijn klein droommomentje viel in deugen. Ik dacht eerst dat ik gek werd, maar achteraf kon ik er wel om lachen. Hoe verbaasd kan iemand wel niet reageren als iets ‘doodgewoons’ ineens niet doet wat jij van dat iets verwacht… Ik belandde nog nét niet in een shock. Haha.

De dag erna was de reserve magnetron tevoorschijn gehaald. Yes, kan ik dat droommomentje toch nog inhalen. Ik stel heel bewust de magnetron in en druk op start. Zodra die klaar is, rijk ik mijn hand uit naar de mok. Pffoe, deze is gelukkig warm. Ik neem een slok. “Aaaaah, heeeet!” Door mijn enthousiasme verbrandde ik mijn tong.. Het zit me niet elke dag mee, maar ik kan nu wel zeggen dat ik warme chocomel heb gedronken.. Of moet ik zeggen ‘hete’ chocomel.. Oeps.

Het enige wat ik wilde, was warme chocomel….

~Deeserve it

De Lach van Vrijdag: ‘Panda’s van de glijbaan’

De filmpjes blijven zo oud, maar ik kan er nog elke dag naar kijken: Baby panda’s die van de glijbaan afglijden, geweldig hoe schattig.

~Deeserve it

De Lach van Vrijdag: “ook namens de nabestaanden”

“De voorzitter van de muziekvereniging was altijd ongelofelijk zenuwachting als de jaarlijkse uitvoering dáár was. Een spreker was hij niet, maar er werd van hem verwacht, want dat is nu eenmaal de taak van de voorzitter was de algemene consensus, dat hij toch een praatje zou houden. Nu wilde de hele situatie dan de jonge vrouw van een van de leden van de muziekvereniging net was overleden. Iedereen was, in het dorp waar ik woonde, zich hiervan bewust. Zenuwachtig kwam de voorzitter naar voren en opende de avond met de volgende woorden: ‘ Ik heet u, als voorzitter, van harte welkom, ook namens alle nabestaanden’. Het koude zweet brak hem uit, maar tot opluchting barstte de verse weduwnaar uit in een bulderende lachbui , met het hele aanwezige dorp in zijn kielzog. De arme voorzitter werd niets kwalijk genomen; het was een fijne kerel die geen vlieg zou kwaad doen.”

lach vrijdaghahahhahahha

Deze situatie was ingezonden door een van mijn lezers. Ben jij getuigen geweest van een ongemakkelijke situatie, blunder of gênant moment of heb jij zelf iets ‘doms’ gedaan? Stuur dit dan naar Deeserveit@gmail.com en misschien maak jij dan volgende week wel iemands dag goed door jouw situatie! (Ik vermeld geen namen, dus het is geheel anoniem)

~Deeserve it