Een kijkje in het leven van een student journalistiek

IMG_8860kOp dit moment zijn er in mijn hersenen zo’n tien programma’s opgestart en staan er meer dan twintig tabbladen open. Variërend van onderwerpen, artikelen, interviews, radio- en tv-montages, brainstormsessies, analyses, montages, voorbereidingen, afspraken en regelingen, loopt alles door elkaar. En wat gebeurt er met ieders computerscherm waarin té veel programma’s en tabbladen openstaan? Het systeem loopt vast, er komen foutmeldingen voorbij en je wordt gedwongen om jouw pc opnieuw op te starten.

Zo gaat dat dus al een paar weken met mijn hersenen (ja, die heb ik, mocht iemand daar een grap over willen maken). Ik voel me als een kind die nog nooit water heeft gezien en in het diepe wordt gegooid zonder zwembandjes. Aan de zijkant zie ik vijf kinderen van mijn leeftijd staan die de visjes in het water moeten vangen zonder hengel, terwijl ik als een verzuipend hondje probeer om mezelf op het vlot te trekken. In deze poging, zie ik een kind die vrijwillig het water inspringt en naar de bodem duikt om met zijn blote handen tevergeefs een visje te vangen. Een ander kind zie ik stilletjes afwachten wat de anderen gaan doen en weer een ander kind haalt zijn lunchtrommeltje tevoorschijn om een hapje van zijn appel te nemen. De laatste twee kinderen kijken elkaar met rollende ogen aan, trekken met hun superkrachten alle kinderen bij elkaar en halen zes kleurpotloden en een tekenblad tevoorschijn waarop ze met zijn allen zes verschillende bloemetjes tekenen. ‘In een redactie werken’, wordt dit ook wel genoemd door hun docenten.

Samenwerken in een redactie
In dit blok zijn we bezig met radio- en televisiejournalistiek. En als er één ding hierbij erg belangrijk is, is dat wel samenwerken. En dat blijkt lang niet altijd zo gemakkelijk te zijn voor journalistiekstudenten… Dan heb ik het niet zozeer over het kiezen uit verschillende ideeën, dat is namelijk nog wel te overzien. Nee, ik heb het meer over de vorm van ‘communicatie’. Zo’n redactievergadering kan heel handig zijn, maar als er daarvóór of erna onderling iets verkeerd wordt begrepen, ontstaan er geen leuke situaties. Daarbij kan zo’n WhatsApp groep ook heel handig zijn om dingen af te spreken, maar als iemand in deze groep kritiek levert…. komt dat al snel verkeerd (en persoonlijk) over. En dan heb ik het nog niet eens over de echte ‘praktijk’.

Radio- en televisie items
De uitvoering van de besproken opdrachten in de redactie, moet heel goed worden voorbereid. Voor een radio item moeten we aan enorm veel details denken: interview regelen, researchen, vragen voorbereiden, opnameapparatuur reserveren en ophalen, op locatie zo min mogelijk ruis regelen, de microfoon zo geleidelijk mogelijk bewegen van journalist naar geïnterviewde, een voice over opnemen en uiteindelijk het item monteren. Bij een televisie item komt daar nog veel meer bij kijken: juiste compositie zoeken voor het interview op locatie, geluid checken, zorgen dat de microfoon niet in beeld komt, meedraaien als de geïnterviewde beweegt, tussenshots maken én hopen dat op de draaidag van een locatie buiten het weer meewerkt…

Gekkenhuis én extra verzwaring
Naast de opdrachten om in redacties te werken, zijn er ook nog genoeg andere vakken waar heel wat voor moet worden gedaan. Voor Nederlands een geschreven portretterend interview, voor Engels een Engelstalig geschreven interview, een radio- en televisie-analyse, een aantal blogberichten met een ‘nieuws’ onderwerp gekoppeld aan journalistiek, voor het vak ‘democratie’ een interview over een burgerinitiatief voor vluchtelingen én de bijbehorende theorie bestuderen voor de enige theorietoets van dit blok en ga zo maar door. Daarnaast doe ik ook nog eens voor de gezelligheid mee met de verzwaringsprocedure (om de opleiding in 3 jaar te doen in plaats van 4 jaar). Hiervoor staat een tabblad open voor een televisiereportage én een individuele radioreportage én een aangename toets ‘debatteren’.

Een voorproefje van een échte journalist
Graag zou ik komende weken helemaal niks doen en tot rust komen, maar als ik alle deadlines wil halen, zal ik toch écht een deel van mijn kerstvakantie moeten opofferen. Om eerlijk te zijn, leef ik nu wel al een akelig voorproefje van het leven van een échte journalist. Een journalist moet over het algemeen namelijk 24/7 bereikbaar zijn, altijd alert zijn en is dus altijd met van alles tegelijk bezig… Ik vraag me voortdurend af waarom ik hier überhaupt aan begonnen ben… Maar dan bedenk ik me dat ik niet anders kan. Mijn passie ligt hier, mijn nieuwsgierigheid kan ik niet bedwingen, ik wil iets betekenen voor de maatschappij en ik geniet stiekem van de drukte, ook al raak ik zo vermoeid.

Door alle ‘kopjes’ van de tabbladen in mijn hersenen op een rijtje te zetten en deze vervolgens te verdelen onder de dagen in mijn agenda, kan ik ze één voor één openen en afsluiten. Dit zorgt ervoor dat ik niet net zoals een computersysteem zal vastlopen of crashen. Als journalist kan je helaas dus niet altijd vertrouwen op de techniek… maar gelukkig wel op je eigen verstand.

Mijn lezers die wél vakantie hebben, rust lekker uit! Én hele fijne feestdagen gewenst! 🙂

Liefs, Dee

~Deeserve it

Advertenties

De Lach van Vrijdag: ‘Bejaarde man neuriet totaal zorgeloos’

“In de trein kom ik naast een best wel oude meneer te zitten. Ik ben mij nog een beetje aan het installeren en op zoek naar mijn rechter oordopje. Dan hoor ik opeens een zacht brommend en tegelijk schattig geluid van opzij… Ik haal even het andere dopje uit mijn oor en hoor dat de oude man aan het neuriën is. Ik zie dat hij een filmpje aan het kijken is op zijn smartphone. Uit mijn nieuwsgierigheid zie ik in dat filmpje een vrouw zingen. Ik kijk verder om mij heen in de coupé. Iedereen is druk bezig op een laptop, aan het bellen, schrijven of de krant aan het lezen. Maar deze beste oude man is nadrukkelijk aan het genieten van een voor hem bekend nummer. Hij doet zijn ding en niemand die zich hier aan stoort, prachtig.

Soms is hij even stil. Vervolgens begint hij weer enthousiast mee te knikken en zachtjes mee te neuriën. Dan klikt hij weer een nieuw filmpje aan en neuriet hij iets harder mee. Het gebeurt allemaal vol enthousiasme en totaal zorgeloos. Kwam ik dit soort mensen maar iets vaker tegen in de trein… Iedereen is namelijk altijd zo druk bezig of letterlijk aan het slapen..

Maar deze oude man herinnert mij toch – tijdens alle drukte – spontaan aan iets waar ik zelf in alle rust van kan genieten: vrolijke en zorgeloze mensen!” 🙂

~Deeserve it

Laatste ebola-patiënt genezen

ebolaWat precies een jaar geleden als een onmogelijke missie leek, is deze week toch echt waargemaakt: de laatste ebola-patiënt is genezen verklaard. Het is nu in Guinee nog zes weken afwachten of het virus zich niet alsnog ergens doet opduiken. Maar wat wel alvast gezegd kan worden, is dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn!

Een jaar geleden kwamen er dagelijks zo’n honderd patiënten besmet met het ebola-vrirus bij. Dit werd gezien als het hoogtepunt van de ebola-epidemie. Hulpverleners in witte pakken hielpen toen massaal in West-Afrikaanse landen, waar de ziekte zich razendsnel verspreidde. Strenge maatregelen werden getroffen en elke ‘ontdekte’ patiënt met ebola werd gelijk opgenomen. In totaal zijn er zo’n 11.000 patiënten overleden.

Liberia is in september al ebola-vrij verklaard. Sierra Leone volgde deze status eerder deze maand op. De laatste patiënt in Guinee was een baby van 19 dagen oud. De moeder is aan ebola overleden, maar de baby is deze week na een paar testen genezen verklaard. De komende zes weken wordt het nog even spannend, maar het lijkt erop dat Guinee binnenkort ook een feest kan houden!

‘Petje af’ voor alle hulpverleners die dit mogelijk hebben gemaakt. Zij hebben voor kansen, mogelijkheden, maatregelen, zorg, geduld en de daaruit vloeiende hoop gezorgd. Samen vormden deze hulpverleners een team die de zorg voor anderen op nummer één hadden staan. Laat dit een voorbeeld zijn voor het geloof dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn! Samen staan we sterk.

~Deeserve it

(bronnen: Gruppen, Piernel. 18 november 2015. Trouw: rubriek Buitenland, p.16.
http://www.bbc.com/news/world-africa-34840692)

Waarom ik wél koos voor de Franse overlay

Flag_of_FranceHet lijkt wel alsof elke keuze die een mens maakt uit solidariteit een uitleg nodig heeft. Alles wat op sociale media verschijnt, moet tegenwoordig besproken worden. Zo kwamen er na de instelling van de Franse vlag als overlay op profielfoto’s op Facebook een hoop vragen. Waarom alleen de vlag van Frankrijk? Waarom niet de Syrische of Iraakse vlag?  Alsof iedereen zonder erbij na te denken maar iets doet… Daar ben ik het niet helemaal mee eens, want ik heb er heel bewust voor gekozen om wél een Franse vlag als overlay te nemen.

Uiteraard om Parijs en daarmee heel Frankrijk een teken van solidariteit te geven. Maar wat ik nog belangrijker vind, is dat Frankrijk net zoals het land waarin ik woon: Nederland, een westers land is. Westerse landen hebben vrijwel allemaal een zelfde soort bestuur, waarbij vrijheid, veiligheid, gelijkheid en rechten van de burgers centraal staan. Dit bestuur is bijna het tegenovergestelde van het bestuur in Arabische landen waar er sprake is van dictaturen, waarin burgers zeer beperkte vrijheid hebben en er sprake is van censuur en corruptie (over het algemeen). Persoonlijk vind ik dat je met een vlag een land steunt en daarmee de bijbehorende regering. Als ik een Syrische of Iraakse vlag als overlay zou kiezen, zou ik dus (nogmaals naar mijn mening) het gevoel hebben dat ik een dictatuur steun. Dit gaat tegen al mijn principes in en daarom heb ik daar niet voor gekozen.

Één voor allen, allen voor één
Bovendien moeten we als westerse burgers niet vergeten dat wij een zowel vriendschappelijk als militair verbond met Frankrijk hebben. Een aanslag op één land in het Westen geldt daarom als een aanslag op héél de westerse wereld. De Franse overlay geldt dus niet alleen voor Frankrijk, maar als teken dat wij als westers land alle andere westerse landen zullen steunen.

Taak van de media
Natuurlijk is het verschrikkelijk wat er in Arabische landen gebeurt! Je hoort mij ook niet zeggen dat die burgers het minder erg treffen dan de inwoners van Parijs. Ik denk dat burgers uit westerse landen zich mede door het westerse bestuur en de bijbehorende cultuur zich wel sneller identificeren met inwoners van Parijs. Dit in tegenstelling tot sommigen burgers in westerse landen met een islamitische achtergrond. Zij willen ook aandacht voor wat er allemaal in de Arabische landen gebeurt. Dit begrijp ik volkomen en er wordt ook bericht over die aanslagen, weliswaar met minder nadruk en solidariteit naar de slachtoffers, maar ik vrees dat er wel een belangrijk aspect over het hoofd wordt gezien. Namelijk dat de (met name traditionele) media de taak hebben om afwijkende gebeurtenissen aan het licht te brengen. Een aanslag in Europa is énorm afwijkend.

Grote shock 
Ik wil voorkomen dat er nu wordt gesuggereerd dat ik de aanslagen in de Arabische wereld niet als afwijkend zie. Integendeel, maar feit blijft wel dat het daar al veel langer en vaker gebeurt dan in de westerse wereld. Dat is de reden waarom het zo’n grote shock werd voor alle westerse landen en waarom er zo’n grote aandacht voor solidariteit op gang kwam voor wat er in Parijs gebeurde. Het wordt zelfs al gezien als dé 9/11 van Europa. Dit is zo’n enorme afwijking van het dagelijks leven in een westers land, waardoor deze gebeurtenis naar mijn mening ook zoveel meer aandacht krijgt.

Duss…
Dit was enkel een verklaring waarom ik voor de Franse vlag als overlay heb gekozen. Ik begrijp heel goed waarom anderen ervoor hebben gekozen dit niet te doen en dit respecteer ik. Het is en blijft een lastige kwestie om in deze tijd op sociale media keuzes te maken of een mening te uiten. Al gauw wordt er van alles achter gezocht en gevraagd om uitleg. Ik heb veel berichten voorbij zien komen waarom mensen kozen voor geen Franse overlay. Eerst werd ik er moe van om mezelf te moeten verantwoorden, maar uiteindelijk heb ik besloten om dit wel te doen, omdat ik vind dat alle meningen ertoe doen.

We leven tenslotte in een vrij land en ik hoop dat dat nog heeeeel lang het geval is.

~Deeserve it

 

 

 

#PrayForParis – Zoals het zou moeten zijn…

pfparisMet een warme kop thee in mijn handen zit ik veilig onder een dekentje op de bank naar het journaal te kijken. Ik kan zo gauw niet beseffen wat ik allemaal hoor. Alles gaat even helemaal tegen mijn normen en waarden in. Hoe kan het zo zijn dat er mensen bestaan die hun medemensen zo’n doodsangst willen bezorgen?

Ik wil niet ingaan op de angst die ik zelf door mijn lichaam voel stromen of de angst die de mensen in Parijs voelen. Ik wil ook niet ingaan op de angst die mensen in het concertgebouw hebben moeten gevoeld of de angst voor nog meer terroristische aanslagen die heel de wereld raakt. Niet omdat dit niet zorgelijk is, integendeel, maar omdat ik wil ingaan op iets anders: vrede en veiligheid.

Een mooie herinnering
Ik denk terug aan bijna anderhalf jaar geleden: “Ik loop met een tas op mijn schouder, een camera om mijn nek en een glimlach op mijn gezicht naast een goede vriendin in hartje Parijs. Genietend van het stralende weer kijk ik mijn ogen uit in zo’n prachtige stad. Links zie ik een aantal toeristen om een paar straatmuzikanten heen staan, rechts lopen mensen hand in hand en links lopen mensen met volle tassen van het shoppen. Iedereen lijkt het naar zijn zin te hebben en niemand lijkt zich ergens druk over te maken. Genieten doet men intens in zo’n bruisende en sfeervolle stad als Parijs.”

Maar nu…
Op dit moment zie ik mensen gillen, rennen en in angst afwachten of hun leven er morgen nog is. Er lijkt niets meer overgebleven van mijn herinnering aan Parijs. Hoe kan iets zo ver gaan dat alles wat deze stad kenmerkt, afgesloten moet worden? Dan komt mijn grootste besef. Dit, precies dit is dé reden waarom er burgers uit Syrië en Irak zijn gevlucht. Deze vluchtelingen zijn gevlucht uit angst voor hun vijand: IS. Nu krijgen deze vluchtelingen van sommigen mensen zelfs de schuld van de aanslagen en lijkt het er soms op dat ze zelfs hier niet veilig zijn, wat is dit voor een omgekeerde wereld?!

Rob Wijnberg tweette dan ook: “Aanslagen zijn niet een gevolg van vluchtelingen, vluchtelingen zijn een gevolg van aanslagen.”

Steun geeft hoop
Veiligheid is op dit moment ver te zoeken, vrede al helemaal. Toch heeft geen enkele burger er wat aan om angst te zaaien. We zouden elkaar juist moeten steunen, leed doen vergeten en elkaar moeten vertrouwen om samen sterker te staan dan angstzaaiers en haatgevoelens. Ik ben zelf geen politici, dus over een oplossing of bestrijding van de oorzaak durf ik niet te praten. Waar ik wel over durf te praten is het feit dat ik nu nog steeds veilig thuis op de bank onder een dekentje zit en ik vanuit het diepste van mijn hart hoop dat er ooit een tijd komt dat iedereen dit kan zeggen…..

Mijn gedachten en gebeden zijn bij Parijs #PrayForParis

~Deeserve it