Hebben de ‘media’ als enige dé schuld?!

reactiesHet lijkt allemaal zo mooi voor burgers… Nooit meer wachten totdat de (lokale) krant door de brievenbus valt, want om de tien seconde verschijnt er toch wel weer een nieuwsbericht op je tijdlijn van Facebook. Of je krijgt een appje van een vriend die “nou toch weer eens iets meegemaakt heeft joh”. Maar wat als ik jou nou eens vertel dat de gevolgen van deze manier van nieuwsvergaring niet alleen voor (lokale) journalisten negatief zijn, maar óók voor jou als burger?

Zeg nou zelf, de kritiek op de ‘media’ schijnt als maar weer naar boven te komen in de meeste discussies op sociale media… Waarom is dat zo? Is er dan echt iets mis met de ‘media’? Doen zij hun werk écht niet goed? Of ligt het ook een beetje aan de lezers zelf? Of komt het omdat sociale media anders omgaan met berichten dan de bedoeling is? Zijn de kleine lettertjes onzichtbaar geworden? Of komt het doordat iedereen alleen nog maar sensatiezuchtige kranten leest op internet? Ik hoop een deel van deze vragen met dit artikel te beantwoorden.

De wegebbende lokale journalistiek
Lokale journalisten krijgen steeds meer moeilijkheden om hun taak van controle op bedrijven, organisaties en gemeente uit te voeren. Dit komt doordat er steeds meer journalisten weggaan uit de lokale journalistiek. Waarom is dat zo? Het is bijna niet meer mogelijk om rond te komen van het geld dat ze daarmee verdienen, want onthoud: journalist zijn is ook gewoon een beroep om de kost mee te verdienen en de meeste willen dit niet aanvullen door ‘sensatie’ te ‘verzinnen’. Waarom is het inkomen van lokale journalistiek dan zo laag? Burgers lezen de krant minder, kijken eerder op Facebook en andere sociale media om te zien of er wat gaande is, omdat dat makkelijker is. Ook zijn er nauwelijks burgers die bereid zijn om te betalen voor lokale kranten. Waarom zouden ze ook, als het toch gratis te vinden is op internet? Het antwoord daarop komt later in dit artikel. Adverteerders hebben op deze manier steeds minder belang bij advertenties in kranten, waardoor de advertentie-inkomsten bij lokale kranten dus dalen, en daarmee dus de gehele omzet. Hierdoor vindt er bij de lokale redacties reorganisatie plaats: er wordt genoegen genomen met minder journalisten. Dit betekent niet meteen dat de kwaliteit achteruit gaat, de overige journalisten zullen er nog alles aan doen om hun geschreven artikelen zo goed mogelijk te onderbouwen. Wel zal de krant dunner worden, waardoor nog minder mensen het lezen, waardoor advertentie-inkomsten nog meer dalen, waardoor er weer reorganisatie plaatsvindt en de krant nóg dunner wordt en zo daalt uiteindelijk de kwaliteit wel. Dit wordt ook wel de ‘neerwaartse oplagespiraal’ genoemd.

Negatieve gevolgen voor de burger
Iedereen kent wel iemand die altijd maar kritiek heeft op nieuwsberichten. Degene vindt dat de media een punt in een nieuwsbericht benadrukken terwijl dat niet de hoofdzaak behoort te zijn, bovendien wordt een verhaal niet van verschillende kanten belicht, is er dus altijd één slachtoffer, en daarbij is er gewoon te veel aandacht voor sensatie. De media is volgens degene de enige schuldige, want “De Media dit… De Media dat…” Als je aan degene vraagt waar hij/zij dit nieuws vandaan heeft, antwoordt degene met “Facebook, Twitter, het AD of de Telegraaf”, of terwijl allemaal media die uit zijn op sensatiezucht. Sociale media (Facebook, twitter etc.) zijn geen journalistieke media. Het AD en de Telegraaf zijn geen kwaliteitskranten (wel populaire en dus sensatiekranten). Dit zelfde geldt eigenlijk voor alle nieuwsberichten die je op sociale media tegenkomt. De nieuwsberichten mét kwaliteit kun je namelijk niet gratis (soms uitzonderingen van o.a. de Volkskrant, al kan je geen volledige artikelen lezen) op internet lezen. En ja, als dit soort mensen niet bereid zijn om voor traditionele media te betalen, dan zullen zij nooit hun vragen bij nieuwsberichten – die zij wel lezen – beantwoord krijgen en dus zullen zij kritiek op alle media blijven houden en bovendien de media enorm gaan wantrouwen.

Wat niet vergeten mag worden
De media is (helaas) een heel breed begrip. Onder de media vallen veel meer dan alleen journalistieke zenders. Veel mensen vergeten dat vrijwel alleen de traditionele media (kranten als NRC, Trouw, Volkskrant) nog échte journalistieke kwaliteitskranten zijn. Onder de rest van de media vallen ook nog radio-omroepen (mét publieke en commerciële omroepen), televisiezenders (met publieksgerichte en commerciële zenders), verschillende platforms van sociale media waar mensen zelf van alles kunnen uploaden (user-generated content): YouTube, Facebook, Twitter… Alleen de NPO heeft op televisie en radio nog een duidelijke journalistieke insteek, voor de rest wordt alle berichtgeving met een amuserende insteek uitgezonden.

Nog een verklaring voor discussies op sociale media
Steeds meer mensen posten zelf ‘nieuws’ berichten op sociale media. Denk aan iemand die getuigen was van iemand die een ander verrot scheldt… De getuigen filmt op het moment dat de scheldende partij uit zijn slof is geschoten, vervolgens wordt deze ‘dader’ kapot gescholden op sociale media… en is er niemand die zich afvraagt waarom die persoon zo uit zijn slof schoot.. Dan vraag ik me toch wel af of het zo’n goed idee is om de ‘burger’ als journalist te zien op sociale media.. Naar mijn mening worden de nieuwsberichten op deze manier veel te gekleurd.. en dat is precies waar de discussie-voerders op sociale media weer kritiek op hebben… zonder te achterhalen dat dit soort berichten niet worden geplaatst door échte journalisten… Dit wekt bij mij wel enige zorgen. Zeker als ik me moet indenken hoe journalisten hier weer verder mee moeten omgaan.

Duss…
Door de overspoeling van berichten uit de media (en dan bedoel ik zowel kwaliteitskranten als sociale media) lijkt het bijna onmogelijk om de juíste weergaven eruit te filteren. Maar die zijn er dus zeker wel! De burger lijkt steeds meer kritiek hierop te geven, maar ziet zelf niet in dat zij hier medeverantwoordelijk voor is. Sterker nog, de burger heeft hier mede zelf voor gezorgd. Misschien onbewust, maar misschien wordt het wél tijd om eens flink na te denken over de situatie waar de ‘media’ zich nu in verkeert. De lokale journalistiek valt misschien niet meer te redden…, maar de landelijke daarentegen nog zeker wel!

Gebruikte bronnen o.a.:

http://www.journalistiek2025.nl/bundles/svdjui/documents/Scenario-onderzoek-SvdJ.pdf


http://www.nrcreader.nl/artikel/2154/de-regionale-krant-kwijnt-weg

~Deeserve it

Is 3FM Serious Request écht een actie voor het goede doel?

serious requestIn het reclame spotje van Serious Request 2015 doet een Arabisch meisje verslag over hoe het is om in een oorlogsgebied naar school te gaan. Het spotje is pakkend, de kijker wordt meegezogen in haar verhaal en vervolgens vraagt 3FM of jij mee wil helpen om kinderen en jongeren in conflictgebieden een betere toekomst te bieden. Een prachtig initiatief, denk ik na afloop van dit promotiefilmpje. Verandert mijn mening als ik hoor dat deze meid in het spotje helemaal niet écht naar school gaat in een oorlogsgebied, maar is ingehuurd als model?

Mijn antwoord is “Nee”. Ze vertelt namelijk een verhaal van vele andere jongeren die dit wél meemaken. Wat maakt het dan uit dat zij als ‘model’ wordt gebruikt? Wat maakt het dan uit dat dit spotje in Marokko is opgenomen en niet in een conflictgebied? Voor mij geeft dit alleen de professionaliteit van 3FM weer. 3FM is op zichzelf geen goed doel, 3FM is een radiozender van de NPO. Hun taak is niet om als hulporganisatie naar conflictgebieden te reizen, sterker nog als journalisten horen zij hier los van te staan. Bovendien wordt het geld opgehaald voor het Rode Kruis. Het Rode Kruis is daarentegen wél een hulporganisatie die de taak heeft om het geld goed uit te besteden.

Cijfers uit de context getrokken
Het reclame spotje heeft volgens de Telegraaf zo’n €61.579 gekost. Ik kan me alleen al enorm ergeren aan dit soort media die met cijfers gaan gooien zonder ze in enige context te plaatsen. Dit doet me ook weer denken aan de hele heisa rondom de bezuinigingen in het onderwijs in Nederland zelf… Politici riepen cijfers, waarna vervolgens mensen wel gaan denken van “Goh, dat is echt wel veel geld ja.” Zonder enig besef hoeveel er aan andere doeleinden wordt uitbesteed. Bovendien heeft een woordvoerder van de omroep gemeld dat de reclame, net zoals bij eerdere edities van 3FM Serious Request, wordt betaald uit het marketingcommunicatiebudget van de NPO. Dit betekent dat de ‘investering’ dus niet wordt afgetrokken van de totale opbrengst van de actie. Deze totale actie van Serious Request levert ieder jaar rond de €12.000.000 op, als zo’n professioneel reclame spotje helpt om dit doel te bereiken is dat toch alleen maar mooi?!

Worden de donaties werkelijk goed besteed?
Ik vroeg mezelf ook wel af waarom de Telegraaf haar waakhondfunctie als journalist niet beter gebruikt om uit te zoeken of het geld van Serious Request wel op de goede plek terecht komt. In vergelijking tot het spotje hebben we het dan namelijk wel over een veel groter bedrag, dat ook nog wordt geleverd door donaties van mensen die (meestal) niet zelf bij deze omroep of het Rode Kruis werken. Er zijn namelijk altijd wel genoeg goede doelen die mensen niet willen steunen, omdat er geen duidelijkheid is over wat er precies met het geld gebeurt. Maar al snel kwam ik erachter waarom de Telegraaf hier niet voor had gekozen. Het Rode Kruis zorgt er namelijk écht voor dat dit geld besteed wordt aan het gekozen doel, mits we van de voorgaande elf acties uitgaan. Het Rode Kruis is namelijk verplicht om elk jaar een jaarverslag uit te brengen over wat er precies tot in details is gebeurt met de financiële middelen die zij hebben ontvangen. Als voorbeeld hiervan is het jaarverslag van 2014 in PDF via de volgende link te downloaden, mocht je het zelf willen checken: http://www.rodekruis.nl/resultaten/jaarverslagen/jaarverslag-2014 (P. 75 van het PDF geeft een duidelijke tabel over de financiële gegevens van Serious Request)

Duss….?
Kortom is Serious Request van 3FM in samenwerking met het Rode Kruis dus gewoon een erg mooie en goede actie die met behulp van professionaliteit groots wordt aangepakt om een fantastisch doel te bereiken. Dit jaar staat het doel: Een betere toekomst voor kinderen en jongeren in conflictgebieden centraal. Als je wil weten hóe dit doel dan kan worden bereikt met donaties, raad ik je aan om deze pagina te lezen: http://seriousrequest.3fm.nl/nieuws/detail/5351185/doel-3fm-serious-request-2015-bekend Hier staat heel duidelijk weergegeven waar het geld aan zal worden uitbesteed en hoe miljoenen kinderen en jongeren daardoor geholpen worden.

Het is goed om te weten waar jouw geld naartoe gaat als je doneert. Dit heb ik voor mijn lezers dan ook even uitgezocht als het gaat over Serious Request. Wees dus niet bang als je wil doneren, het komt ongetwijfeld goed terecht en je draagt dan dus écht bij aan de toekomst van kinderen en jongeren in oorlogsgebieden in onder andere Syrië, Zuid-Soedan, de Centraal Afrikaanse Republiek en de Democratische Republiek Congo.

“Samen staan we sterk.”

~Deeserve it

Waarom ik wél koos voor de Franse overlay

Flag_of_FranceHet lijkt wel alsof elke keuze die een mens maakt uit solidariteit een uitleg nodig heeft. Alles wat op sociale media verschijnt, moet tegenwoordig besproken worden. Zo kwamen er na de instelling van de Franse vlag als overlay op profielfoto’s op Facebook een hoop vragen. Waarom alleen de vlag van Frankrijk? Waarom niet de Syrische of Iraakse vlag?  Alsof iedereen zonder erbij na te denken maar iets doet… Daar ben ik het niet helemaal mee eens, want ik heb er heel bewust voor gekozen om wél een Franse vlag als overlay te nemen.

Uiteraard om Parijs en daarmee heel Frankrijk een teken van solidariteit te geven. Maar wat ik nog belangrijker vind, is dat Frankrijk net zoals het land waarin ik woon: Nederland, een westers land is. Westerse landen hebben vrijwel allemaal een zelfde soort bestuur, waarbij vrijheid, veiligheid, gelijkheid en rechten van de burgers centraal staan. Dit bestuur is bijna het tegenovergestelde van het bestuur in Arabische landen waar er sprake is van dictaturen, waarin burgers zeer beperkte vrijheid hebben en er sprake is van censuur en corruptie (over het algemeen). Persoonlijk vind ik dat je met een vlag een land steunt en daarmee de bijbehorende regering. Als ik een Syrische of Iraakse vlag als overlay zou kiezen, zou ik dus (nogmaals naar mijn mening) het gevoel hebben dat ik een dictatuur steun. Dit gaat tegen al mijn principes in en daarom heb ik daar niet voor gekozen.

Één voor allen, allen voor één
Bovendien moeten we als westerse burgers niet vergeten dat wij een zowel vriendschappelijk als militair verbond met Frankrijk hebben. Een aanslag op één land in het Westen geldt daarom als een aanslag op héél de westerse wereld. De Franse overlay geldt dus niet alleen voor Frankrijk, maar als teken dat wij als westers land alle andere westerse landen zullen steunen.

Taak van de media
Natuurlijk is het verschrikkelijk wat er in Arabische landen gebeurt! Je hoort mij ook niet zeggen dat die burgers het minder erg treffen dan de inwoners van Parijs. Ik denk dat burgers uit westerse landen zich mede door het westerse bestuur en de bijbehorende cultuur zich wel sneller identificeren met inwoners van Parijs. Dit in tegenstelling tot sommigen burgers in westerse landen met een islamitische achtergrond. Zij willen ook aandacht voor wat er allemaal in de Arabische landen gebeurt. Dit begrijp ik volkomen en er wordt ook bericht over die aanslagen, weliswaar met minder nadruk en solidariteit naar de slachtoffers, maar ik vrees dat er wel een belangrijk aspect over het hoofd wordt gezien. Namelijk dat de (met name traditionele) media de taak hebben om afwijkende gebeurtenissen aan het licht te brengen. Een aanslag in Europa is énorm afwijkend.

Grote shock 
Ik wil voorkomen dat er nu wordt gesuggereerd dat ik de aanslagen in de Arabische wereld niet als afwijkend zie. Integendeel, maar feit blijft wel dat het daar al veel langer en vaker gebeurt dan in de westerse wereld. Dat is de reden waarom het zo’n grote shock werd voor alle westerse landen en waarom er zo’n grote aandacht voor solidariteit op gang kwam voor wat er in Parijs gebeurde. Het wordt zelfs al gezien als dé 9/11 van Europa. Dit is zo’n enorme afwijking van het dagelijks leven in een westers land, waardoor deze gebeurtenis naar mijn mening ook zoveel meer aandacht krijgt.

Duss…
Dit was enkel een verklaring waarom ik voor de Franse vlag als overlay heb gekozen. Ik begrijp heel goed waarom anderen ervoor hebben gekozen dit niet te doen en dit respecteer ik. Het is en blijft een lastige kwestie om in deze tijd op sociale media keuzes te maken of een mening te uiten. Al gauw wordt er van alles achter gezocht en gevraagd om uitleg. Ik heb veel berichten voorbij zien komen waarom mensen kozen voor geen Franse overlay. Eerst werd ik er moe van om mezelf te moeten verantwoorden, maar uiteindelijk heb ik besloten om dit wel te doen, omdat ik vind dat alle meningen ertoe doen.

We leven tenslotte in een vrij land en ik hoop dat dat nog heeeeel lang het geval is.

~Deeserve it

 

 

 

De kracht van beelden in de media

Een beeld kan veel overbrengen, zeker als het heftige of schokkende elementen bevat. Op het moment dat er een groot probleem zich in onze wereld afspeelt, wordt hier volop gebruik van gemaakt. Soms om weer te geven wat er zich afspeelt, maar soms ook om een boodschap bij de ontvanger te brengen.

Verandering door een iconisch beeld
Wat ik opmerkelijk vind, is dat het besef van de omstandigheden in Irak en Syrië nu pas écht binnenkomt bij Europese burgers. Pas nu de vluchtelingenstromingen in enorme aantallen toegenomen is, zien ze dat er iets aan de hand is. Was het hiervoor dan niet zo ernstig? Integendeel! Maar het lijkt alsof beelden, met name het iconische beeld van Aylan Kurdi, een hele hoop doen veranderen.

Beter inlevingsvermogen
Waarom is het nodig om een beeld te laten zien, voordat men beseft dat er mensen hulp nodig hebben? Waarschijnlijk omdat door alleen woorden velen zich toch niet helemaal kunnen inleven. Zo kun je ook wel (hard) zeggen dat nieuws pas nieuws is als er beelden van gezien zijn in de media. Natuurlijk zijn er al lange tijd beelden van vluchtelingen te zien, maar geen één was blijkbaar zo ingrijpend als het beeld van het aangespoelde dode jongetje.

Het is officieel
Nu er ook een iconisch beeld van de vluchtelingenstroming uit Irak en Syrië is ‘gekozen’, kan men ook wel vaststellen dat deze situatie nu officieel internationaal erkend is. Denk nu even terug aan de volgende iconische beelden, waarbij de gevolgen vergelijkbaar waren: ‘het napalm meisje’ van AP-fotograaf Nick Ut (Vietnam 1972), ‘magere gevangenen achter prikkeldraad’ (Sarajevo 1995), ‘een ingedoken mager jongetje met op de achtergrond een gier’ van fotograaf Nick Carter (Zuid-Soedan 1993). ‘Dit klinkt misschien erg theoretisch, maar ik wil hiermee alleen maar duidelijk maken dat veel mensen pas beseffen dat er ergens zich een ernstige situatie afspeelt als men hiervan een erg ingrijpend, emotioneel, heftig en bijna onmenselijke foto van gezien hebben.

Dagelijks nieuws?
Naarmate zo’n iconische foto van een situatie eenmaal gepubliceerd is, volgen er veel meer van die ‘heftige’ beelden, waardoor ik bang ben dat dit een ‘gewoonte’ kan worden. Persoonlijk vind ik niet dat alle foto’s geplaatst hadden mogen worden. Puur omdat het op deze manier steeds gemakkelijker wordt om dit soort foto’s te plaatsen, zien en op een gegeven moment zullen er mensen zijn die bij weer zo’n ingrijpende foto niet eens meer iets zeggen, maar gewoon de bladzijde omslaan alsof het ‘dagelijks’ nieuws is.

Begrijp me niet verkeerd. Ik vind beelden erg belangrijk in de media! Fotografie is mijn allergrootste passie en daardoor een belangrijk deel van mijn dagelijkse bezigheden. Ik stel alleen de vraag: “tot hoever kan je gaan met beeldmateriaal in de media?” ter discussie.

Bron: Bos, R. (2015, 4 september). De juiste snaar. De Volkskrant: Uitgelicht, p 16, 17.

‘Testjes’ met spraakmakende uitkomsten

NaamloosjkdfjkIedereen kent ze ondertussen wel, dé testjes en quizzen van Buzzfeed.com of Nametests.com. Ik zie ze vaak in mijn tijdlijn op Facebook verschijnen en kan het dan ook nooit laten om het zelf in te vullen, gewoon omdat het hilarisch is. In eerste instantie dacht ik dat het een hype was, maar toch blijf ik bij dit fenomeen enthousiast invullen.

Meer dan een hype?
De testjes zijn gewoon grappig en de bedenkers ervan komen steeds weer met originele ideeën. Persoonlijk vind ik dit dus anders dan de ‘hypende’ apps als ‘De slimste mens’ of ‘Trivia Crack’, die ik een week nonstop speel en vervolgens met argwaan verwijder. Wat voorbeelden van die ‘testjes’ van Buzzfeed en Nametests zijn: ‘Hoe zie je er over 50 jaar uit?’, ‘Hoe zag jij in je vorig leven eruit?’, ‘Hoe zal je zoon of dochter eruit zien?’, ‘Wat is de kleur van je aura?’, ‘Wat zegt je profielfoto over je persoonlijkheid?’, ‘Kunnen wij je leeftijd schatten?’, ‘Hoe zou jij heten als je dit jaar geboren zou zijn?’, ‘Which Carly Rea Jepsen song are you?’, ‘Can we guess what number you’re thinking of between 0 and 100?’ of ‘Can we guess your age based on the words you use?’
IMG_6664 IMG_6693

Klopt de uitkomst altijd?
Nee, zeker niet altijd. Mijn leeftijd was d.m.v. mijn foto wel (toevallig) precies goed geraden, maar ik heb ook verschillende uitkomsten gehad waarvan ik dacht “Uhhhh, juist”. Zo deed ik gister een Nametest met de vraag ‘Welk lied is helemaal voor jou geschreven?’, met als uitkomst het nummer ‘Don’t stop me now’ van Queen. Wat ze er als ‘argument’ bij zetten klopt wel enigszins, maar volgens mij gaat dat nummer daar niet helemaal over… Ik interpreteer dit nummer van Queen namelijk als een ‘ecstasy avontuurtje’, waarbij degene ‘in een andere wereld’ beland en behoorlijk aan het spacen is en daardoor de nacht van zijn leven heeft… Dat is nou niet bepaald mijn manier van ´plezier hebben´ tijdens het stappen. Maar goed, daar moet ik dan toch ook wel weer om lachen. Ook deed ik de test ‘Hoe zal je zoon of dochter eruit zien?’. Ik weet niet waarom, maar ik toen ik wachtte op de uitkomst dacht ik aan hoe ‘het meisje’ eruit zou zien… Toen kwam er opeens een foto van een jongetje, dat verasste me wel haha.

Vergelijking met Starbucks
Mede door de voorbeelden hierboven, doet mij de ‘attitude’ van deze testjes denken aan Starbucks. Ik hoor jullie al denken wat dat er nou weer mee te maken heeft. Nou, Starbucks vraagt om je naam en schrijft deze vervolgens op je beker. Dan heb ik een vraag voor jou: “Hoeveel keer is jouw naam goed gespeld?” Ik antwoord met “nooit” en ben hier vast niet de enige in. En dat is ook helemaal niet zo gek, als je weet dat Starbucks bewust jouw naam verkeerd spelt of een hele andere naam schrijft. Waarom doen ze dit? Omdat jij dan een foto maakt, deze op Sociale Media plaatst met een ‘grappige beschrijving’ en Starbucks vervolgens ‘gratis’ gepromoot wordt. Dit zie ik ook bij deze testjes. Je maakt namelijk een testje, lacht om de uitkomst en plaatst het op Facebook. Et voilà, je ‘vrienden’ maken ook snel dat testje en ga zo maar door. Al weet ik niet of de makers van de testjes hier daadwerkelijk wat mee verdienen. In elk geval komen ze zo wel aan hun naamsbekendheid.

Kan het kwaad?
Nee, dat denk ik niet. Als je het niet al te serieus neemt, kun je gerust zoveel testjes maken als je wilt. Dit kan geheel anoniem, maar sommigen vragen wel om jouw ‘profiel’ of een foto te analyseren. Of ze verder gegevens over jouw profiel gebruiken voor andere doeleinden, durf ik niet te zeggen. Vooral Nametests.com berekent resultaten op basis van je profiel op Facebook. Buzzfeed.com vraagt of je een aantal vragen wil beantwoorden. Hiernaast zijn er natuurlijk ook nog andere websites, maar ik beperkte me in dit artikel even tot deze twee.

Waar doe je het dan voor?
Gewoon voor de LOL.

Zelf maak ik nogal vaak van dit soort testjes. De uitkomsten zet ik echter niet op Facebook, maar stuur ik wel eens door naar vrienden. Toen ik gister weer wat naar een vriendin stuurde, zei ze dat dat wel een leuk idee voor een blogbericht zou zijn. Eerst kon ik me daar niet helemaal bij vinden (het was ook wel een beetje laat om na te denken), maar vandaag dacht ik “Waarom niet?”. Dus bij deze en Dankjewel voor de tip Louise;)

IMG_6429xx

‘Charlie Charlie Challenge’: Wat moet ik hiermee?

front-1-charlie-charlie-Custom
De Charlie Charlie Challenge, een grote hype in Amerika, nu een werelddiscussie, waaronder in Nederland. Al meteen riep dit een aantal vragen bij mij op: “Wat houdt de ´Charlie Charlie Challenge´ precies in? Waar komt het vandaan? waarom is het een hype? En kan het kwaad?” Dit heb ik dan ook even uitgezocht.

Wat is het?
De Charlie Charlie Challenge is een spel (vooral door jongeren gespeeld) waarbij een geest, namelijk Charlie, wordt opgeroepen. Je hebt een blad, waar je een kruis op hebt getekend en diagonaal van elkaar de woorden ‘Nee’ en ‘Ja’ hebt geschreven. Vervolgens leg je precies op de lijn van het kruis een potlood, waar weer een ander potlood in de andere richting boven op komt te liggen. De bedoeling is dat je begint met het hardop vragen van: “Charlie, Charlie are you there” en vervolgens een vraag stelt die met ja of nee beantwoord kan worden. Het bovenste potlood zal draaien en naar het antwoord wijzen. Je kunt zoveel vragen stellen als je wil, maar als je wil stoppen mag je niet abrupt het ‘spel’ wegleggen. Het hoort er namelijk bij om als laatste de vraag: “Charlie, Charlie, can we stop?” te stellen en pas als deze met “Ja” wordt beantwoord en je “Goodbye Charlie” hebt gezegd, mag je stoppen.

Wie is Charlie dan?
Op internet gaat het gerucht rond dat Charlie een van de Mexicaanse demonen zou zijn… Geen een bron kan dit echter met zekerheid vaststellen. Sommigen (waaronder Maria Elena Navez van BBC World) zeggen zelfs dat deze Mexicaanse geesten gewoon door Amerika zijn verzonnen, om het allemaal wat ‘mysterieuzer’ te laten klinken. Anderen zeggen dat het begonnen is in Spaanstalige landen. Hier claimen ze de gedachte dat Charlie een kind was die zelfmoord heeft gepleegd of het slachtoffer was van een fataal auto-ongeluk. Echter beweren bijna alle bronnen dat Charlie een van de demonen van de duivel is.

Waarom een hype?
Het lijkt erop dat een locale nieuwszender in de Dominicaanse Republiek heel wat ‘trending topics’ rondom deze challenge heeft opgewekt. In een nieuwsuitzending van april werd er namelijk een waarschuwing verkondigd over dat de duivel locale scholen aan het overnemen is door de Charlie Charlie Challenge. Dit werd erg serieus genomen en al snel door bijna iedereen in de Dominicaanse Republiek verspreidt via sociale media en nieuwszenders. Spaanstalige landen namen dit al snel over en zo werd het ook al snel in de rest van de wereld een ‘hype’.

Gevolgen
Voordat deze challenge een hype werd, wist ik persoonlijk niet eens van het bestaan af. Toen ik hierover vervolgens las, wilde ik weten wat het inhoud. Ik denk dat ik hierin niet de enige ben. Dan ben ik denk ik ook niet de enige die zich afvraagt of deze challenge je nu echt in contact kan brengen met Charlie en je echt antwoorden op je vragen krijgt. Dan kan ik me voorstellen dat er jongeren zijn die dit zelf willen ‘ontdekken’ door eigen ervaring en dus deze Challenge gaan doen. Sommigen zien dit allemaal als een grap en lachen erom na afloop en anderen zijn de rest van hun leven bang omdat ze de rest van hun leven achterna worden gezeten door een kwaadaardige geest. Het is opvallend dat de meeste die deze ‘schaduw’ van Charlie hebben gezien, niet op de juiste manier het spel hebben afgesloten. Het is namelijk de bedoeling dat je het afsluit met de vraag: “Charlie can we stop?” en vervolgens nog zegt: “Goodbye Charlie”. Doe je dit niet, dan zullen er blijkbaar consequenties volgen. Deze gevolgen zijn niet alleen angst, ook spontaan flauwvallen of uit een bus willen springen zijn symptomen volgens locale scholen binnen de Dominicaanse Republiek.

Verklaringen
Sommigen beweren dat het potlood simpelweg draait door de zwaartekracht, omdat het potlood niet kan balanceren op een ander potlood. Dit heb ik dan even voor je uitgezocht. Mijn conclusie is echter dat het potlood aardig stil kan liggen op een ander potlood. Mijn potloden liggen nu namelijk al zo’n 10 minuten op elkaar zonder ook maar één millimeter te zijn gedraaid. Daarbij moet ik zeggen dat ze aan de zijkant van een tafel liggen en ik hier al een aantal keer voorbij ben gelopen, gehuppeld en gerend. Maar na die 10 minuten heb ik een aantal keer vanaf een afstand van ongeveer een halve meter ertegenaan geblazen, met als resultaat dat het bovenste potlood draait. Dit zou kunnen betekenen dat bij alle filmpjes er iemand bij zit die het potlood laat bewegen door te blazen. Dan is dus die hele Charlie Charlie Challenge gewoon hartstikke fake zou je denken? Dat durf ik echter niet met zekerheid te zeggen. Er zijn namelijk ook anderen die beweren dat het potlood echt draait door Charlie. En omdat deze theorie het meeste aandacht krijgt in de media, er veel waarschuwingen worden uitgeroepen en het aardig wat getuigende gevolgen heeft opgewekt, denk ik dat het belangrijk is om hier toch wel even bij stil te staan.

Mijn advies
Heb je deze challenge nog nooit gedaan? Hou dat zo. Ik kan begrijpen dat je nieuwsgierig bent, maar denk dan na of het mogelijke gevolg de rest van  je leven in angst te leven, het waard is om ‘even te testen of er een geest bestaat’. Of je nu wel of niet in geesten gelooft, of je nu wel of niet in God gelooft, of je nu wel of niet in hogere machten gelooft, neem het risico niet. Wat heb je er eigenlijk aan als je het wel doet? Misschien een leuk filmpje of ‘hoor je erbij’? Volgens mij accepteren vrienden jou ook als je je grenzen aangeeft. Kortom zal de challenge je niet veel opleveren, want waarom zou je überhaupt het antwoord geloven van een geest die met de duivel wordt geassocieerd? Voor degene die niet zoveel kennis hebben over het christendom, de duivel is de vijand van God. God wil het goede voor de mens en de duivel het kwade.  De duivel zou daarom nooit zomaar door middel van een geest iets ‘goeds’ aan jouw leven willen toevoegen. Hier zullen op korte of lange termijn consequenties voor volgen. Hoe je het ook went of keert, Charlie is een kwaadaardige geest, ook wel demoon genoemd, van de duivel.

Dusss…
In geen geval zal de Charlie Charlie Challenge jou iets positiefs in je leven geven. Dus waarom zou je het dan doen? Besteed je aandacht liever aan andere dingen. Iets wat wél een positieve aanvulling in jouw leven geeft en iets waar jij zeker weten wél blij of gelukkig van wordt. Moet je de hele ‘hype’ dan gewoon negeren? Ja, eigenlijk wel, mits je anderen informeert over de mogelijke gevolgen.

gebruikte bronnen:
foto: http://caribbeannewsservice.com/now/student-hospitalised-after-playing-demonic-game/
http://nos.nl/artikel/2038381-zorgen-om-charlie-charlie-rage-op-internet.html
http://www.bbc.com/news/blogs-trending-32887325
http://www.washingtonpost.com/news/the-intersect/wp/2015/05/26/the-complete-true-story-of-charlie-charlie-the-demonic-teen-game-overtaking-the-internet/
http://www.independent.co.uk/news/weird-news/charlie-charlie-challenge-explained-its-not-a-mexican-demon-being-summoned–its-gravity-10276557.html