Gedachte bij 5SOS-concert: “Ooit was ik zo’n diehard fangirl”

In een enorme zaal houden duizenden mensen de zaklamp van hun smartphones omhoog. Iedereen zingt uit volle borst mee en focust zich op wat er daar –  helemaal vooraan – gebeurt. Achter mij gillen wat meiden. “Au, mijn oren!” Maar dan besef ik.. dat ik een van die meiden had kunnen zijn.. een aantal jaar geleden.

Hoe heerlijk is het dat je een ruimte met zo gigantisch veel mensen mag delen die van dezelfde muziek houden? Die vraag duikt telkens weer opnieuw in mijn hoofd op wanneer ik bij een concert ben.

Herinneringen
Gisteravond mocht ik aanwezig zijn bij het concert van 5 Seconds of Summer. Anders dan voorheen leefde ik dit keer minder naar het concert toe. (Voor degene die het niet weten, toen One Direction opkwam was ik een échte diehard fan die geen dag zonder hun muziek én leven kon) Aan de ene kant maakte dit het concert iets minder speciaal, maar aan de andere kant had ik het niet willen missen omdat het herinneringen oproept die ik niet wil vergeten.

Diehard Directioner
In mijn diehard-periode heb ik de gekste dingen mogen meemaken waarvan ik op dat moment té gelukkig werd. Zo heb ik bijvoorbeeld voor verschillende acties samen met een vriendin:
-Alles eraan gedaan om op 5 oktober 2011 (toen begon het allemaal) naar  een signeersessie van One Direction in Amsterdam te mogen (Ja, dat is gelukt! De handtekeningen staan nog steeds ingelijst op de kast)
-Een spandoek omhoog gehouden voor de Erasmusbrug in Rotterdam voor een fotowedstrijd voor concertkaartjes
-De buitenkant van een huis versierd… in teken van ‘OneDirectionstraat’ (Ja, je leest het goed. Voorbijgangers stonden een paar minuten stil…)
-Naar Londen gevlogen voor een concert
-Naar Duitsland geweest voor een concert (als oranjehooligans tussen de duitsers zonder schaamte..)
-Naar Schiphol Airport geweest om One Direction uit te zwaaien
En zo kan ik nog even doorgaan… Het komt erop neer dat One Direction een deel van mijn leven was. Ik had geen makkelijke tienerjaren, dus hun muziek en filmpjes leidde mij van alle problemen in mijn omgeving af. Dat hielp, ik was altijd vrolijk als ik naar ze luisterde. Wat nog meer hielp, was de interactie die zij met hun fans hadden: alsof ze één van ons waren: óók een tiener met vragen over het leven.

IMG_3673

5 SOS 
Nu weer even terug naar het concert van 5 SOS. Ik was bang dat ik niet alles zou kunnen meezingen, maar dat viel uiteindelijk gelukkig reuze mee. Ze zongen hun bekendste (en mooiste) nummers. Wat ik wel wil benadrukken, is dat 5 SOS totaal niet te vergelijken is met One Direction. 5 SOS is een gehele band (iedereen speelt een instrument) waarin ieder lid ook nog zingt. Bij One Direction zingen ze allemaal (en een speelt af en toe gitaar).

5 SOS gebruikt het hele podium goed. Op de schermen zijn live-beelden van het concert te zien. Het geluid klinkt ook zoals het hoort en ze maken ook nog eens mooi gebruik van gitaar- of drumsolo’s. Af en toe maken ze een praatje en begint de zaal luid te joelen. De interactie met het publiek zit wel goed. Zeker toen ze even “She can speak Dutch (in plaats van French)”,”Ziggo, ziggo, ziggo dome” of “Hot Damn Amsterdam” zongen.

Achter mij stonden wat meiden die íets te hard gilden.. Nu weet ik ook hoe het is als je naar een concert gaat en zelf niet zo’n diehard fan bent. Mijn oren suisden een lange tijd na toen het concert was afgelopen. Maar, ik had het níet willen missen én ik vind het mooi om te zien dat er nog steeds fanacties (zie filmpje hieronder) georganiseerd worden door de diehard fans! #nostalgie


Liefs, Dee

~Deeserve it

 

Advertenties

MusicMonDay: CAN’T STOP THE FEELING

Het is misschien een vroege maandagochtend.. Maar als je dit nummer luistert, begin je de week met een heerlijk vrolijk gevoel! Thanks to Mr. JT! 😀

 

~Deeserve it

‘Slow Down’: een waarschuwing van Douwe Bob

Douwe Bob ziet om zich heen veel twintigers tegen een burn-out aan lopen. Met zijn nummer ‘Slow Down’ – waarmee hij ook binnenkort zal optreden tijdens het Eurovisie Songfestival in Stockholm – probeert hij niet alleen zichzelf, maar ook anderen voor de harde druk in de maatschappij te waarschuwen.

Tegen Trouw zegt Douwe Bob: “Onze generatie wordt verteld dat je moet studeren en presteren. Bewust en onbewust wordt er zo veel druk op ons uitgeoefend. Dat is de fout in onze maatschappij”. Zelf vind ik dit een prachtige statement voor op het songfestival. Natuurlijk is het songfestival er ook voor om te genieten van enkel en alleen de muziek, maar als zo’n goed verhaal binnenkomt bij mensen in deze maatschappij vind ik het meer dan een goed idee.

Zelf heeft Douwe Bob geen last van een burn-out zegt hij in het interview met Trouw. Zijn verklaring: “Ik heb het geluk dat ik van mijn hobby mijn werk heb kunnen maken. Dat helpt. Maar dat moet je je wel realiseren”. In deze woorden kan ik mezelf helemaal vinden. Ik zie namelijk ook jongeren van mijn leeftijd om mij heen die tegen een burn-out lopen. Zelf ben ik ook wel eens ontzettend moe of aan het stressen, maar dan ben ik zó ontzettend blij dat ik voor mijn opleiding grotendeels lekker aan het schrijven ben. Dat helpt zeker.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik normaal gesproken niet zo van deze muziekstijl zelf ben, maar ik denk dat Douwe een enorme aanwinst voor Nederland is tijdens het Songfestival! Wat denk jij?

Het hele interview van Douwe Bob in Trouw is hier te lezen.

~Deeserve it

MusicMonDay: Throwback naar inspirerende speech

Vorig jaar was ik bij het concert van The Script in Amsterdam. Danny O’Donogue gaf hier een inspirerende speech over muziek die ik vandaag graag met jullie wil delen.

Hij vertelt dat er op dit moment zoveel verschillende mensen aanwezig zijn bij zijn concert, maar dat ze allemaal zijn gekomen om dezelfde reden: muziek. Het maakt niet uit welk geloof je aanhangt, welke kleur je huid heeft, welke vorm je lichaam heeft of welk geslacht je hebt, muziek is er namelijk voor iedereen. Danny gelooft dat muziek vele mooie herinneringen kan creëren. En dat is wat hij op dit moment wil doen.

Hij maakt een onvergetelijk moment voor alle aanwezigen bij het concert: een moment die je nooit vergeet, niet kan beschrijven, niet kan downloaden en niet over kan lezen. Het moet een moment zijn, waarbij iedereen na afloop zou moeten zeggen: “ik was daar”.

Ik kan dus niet beschrijven hoe mooi dit moment was, wat ik wel kan zeggen is dat Danny mij een onvergetelijk herinnering heeft bezorgd. De boodschap hiervan wil ik heel graag met jullie delen: Soms moet je even niet denken aan wat gebeurd is of wat nog komen gaat, soms moet je gewoon even stil staan bij wat op dit moment afspeelt in jouw leven. Dat hoeft niet eens een periode te zijn, het kan ook gewoon een gezellige middag met vrienden zijn. Maar wees je hier bewust van én geniet of huil. Laat die emoties in je lichaam komen, goed of slecht, wat hoort bij dit moment. Get real.

~Deeserve it