Ik voel me ‘GESLAAGD’

IMG_1124.CR2
Na vorig jaar had ik nooit gedacht dit nog eens te kunnen zeggen: “Ik ben geslaagd!”. Wat een strijd was dat zeg. Letterlijk: bloed, zweet en tranen, maar het is me dan echt na 7 jaar eindelijk gelukt. Donderdag kreeg ik een telefoontje van mijn mentor met de mededeling dat hij goed nieuws voor mij had, namelijk dat ik geslaagd ben voor mijn vwo-diploma!

Vorig jaar zat ik ook in spanning af te wachten op het telefoontje van mijn mentor… Dat helaas geen goed nieuws was. Ik had wel een herkansing, maar moest wel voor een vak twee hele punten hoger halen. Ik zeg eerlijk, ik geloofde daar niet in. Toch ben ik vier hele dagen naar Leiden geweest voor examentraining. Wat was dat ontzettend vermoeiend! Elke dag 6.00 uit bed en 22.00 weer thuis. De eerste dag was verschrikkelijk, maar de tweede dag ging eigenlijk best goed en ik kreeg er eigenlijk heel veel vertrouwen in. Het ging om geschiedenis en dat is voor mij, laat ik het zo zeggen: de ene keer kan ik een heel mooi cijfer halen en de andere keer (kan ik even goed hebben geleerd maar) glij ik toch helemaal onderuit naar een zware onvoldoende. Maar goed, op de dag van het examen ging ik er met volle vertrouwen heen. Ik had een ‘kalmte’ pilletje van de dokter ingenomen, waardoor ik erg rustig mijn examen kon maken. Helaas, was ik misschien iets té rustig hierdoor geworden, want aan het einde van de tijd had ik 1/3 deel van mijn examen niet gemaakt. Zonde, ik weet het. Toen wist ik meteen dat het voorbij was en ik nog een jaar over zou moeten doen. Wat heb ik mezelf toen veel verwijten gemaakt zeg. Vooral als je na afloop hoort dat je in het eerste deel van je examen gewoon 31 van de 37 punten had gehaald en in het tweede deel maar 6 omdat je de rest gewoon niet heb gemaakt… Ik wist dat ik het wél kon, maar kon het op dat moment niet laten zien.

Toen stortte wel even mijn wereld in elkaar. Ik had me nog nooit zo rot gevoeld, dat je eigenlijk zo hard je best voor iets heb gedaan, je weet dat je het kan, maar door omstandigheden er toch niet voor wordt beloond. Ik heb echt wel twee weken lang thuis gezeten dat ik niks wilde doen en met niemand wilde afspreken. Ik voelde me gewoon zwaar klote (kan het niet anders verwoorden, mijn excuses). Ook omdat al mijn vriendinnen wel waren geslaagd, naar examenfeestjes gingen, naar de diploma-uitreiking mochten en na de zomervakantie een nieuwe start zouden maken met een studie. Dan kan je zeggen dan ga je toch gewoon wel naar hun examenfeestjes en ben je super blij voor je vriendinnen… Geloof me, ik was super blij voor hun! Maar bij die feestjes voelde ik me toch wel een beetje niet compleet. Ik ben namelijk wel naar een examenfeest geweest nog vóór mijn herkansing, maar dan hoor je op gegeven moment iedereen over hun cijfers praten, over studeren en blabla. Dat kon ik niet helemaal hendelen.

En dan moest ik na de zomervakantie weer naar school… Wat had ik daar toch zoveel zin in… NOT! Maar goed, gelukkig ontmoette ik al snel wel wat aardige mensen en na even dacht ik, wat is nou eigenlijk een jaartje extra? Bovendien hoefde ik bepaalde dingen niet meer te doen, zoals het vak natuurwetenschappen, profielwerkstuk en sommige handelingsdelen, waardoor ik me echt kon focussen op dat waar ik minder goed in was en zelfs nog zeeën van tijd overhield om gewoon niks te kunnen doen. En omdat ik natuurlijk veel stof al had gehad waren mijn schoolexamencijfers opeens een stuk hoger. Alleen geschiedenis werd even pittig, aangezien dit jaar een andere stof voor het examen gepland stond en de overheid het bezemexamen heeft afgeschaft. Gelukkig had mijn docent wel vertrouwen in me en motiveerde dat mij ook meer om er alles aan te doen. En dit keer mét resultaat.

Het was afgelopen donderdag wel echt een zenuwslopend dagje, aangezien ik pas rond kwart voor vier werd gebeld. Op een gegeven moment zag ik allemaal appjes binnenkomen van geslaagde mensen, waardoor de spanning nog meer steeg. Toen kreeg ik een appje dat een vriendin geslaagd was en was ik zo enorm blij dat de emoties alle kanten op stroomde. Ik wilde enthousiast een reactie terugsturen, maar mijn vingers trilde zo erg dat dit onmogelijk was. Na een paar minuten appte ze: “D, praat!”. En ik dacht maar bij mezelf: “Jaahaaa, ik ben bezuuug met typen, maar het lukt nieeet”. Erg frustrerend. Wat ging mijn hart te keer zeg. Na enige tijd werd ik dan ook gebeld met het goede nieuws en kon ik eindelijk weer ademhalen! En dan vroeg mijn mentor nog of ik wilde herprofileren… Nou, wat denkt u zelf meneer? Haha.

Aan het einde van de middag ging ik mijn cijferlijst ophalen. Toen kreeg ik wel even een slik momentje. Het bleek dat ik niet eens heel dik geslaagd ben, maar net aan. Mijn eindcijfers daarentegen zijn wel veel hoger dan vorig jaar, maar voor mijn centrale examens had ik 4 onvoldoendes waaronder een 4.5 en een 4.9. Ik had ook 4 voldoendes, waaronder een 6.4 voor geschiedenis en een 6.6 voor frans, die mij uiteindelijk hebben gered. Dit zou ik vorig jaar nooit hebben gedacht, aangezien frans en geschiedenis toen een van mijn slechtste vakken waren. Maar goed, wat maakt het ook nog uit: “IK BEN GESLAAGD”. En daar ging het om! Wat voelt dat heerlijk zeg!

Dit heb ik dan gisteravond ook even lekker met mijn vriendinnen gevierd! Ik vond het dan ook echt super leuk en lief om te zien hoe enthousiast hun zijn dat ik nu ook mijn diploma heb. En dan die lieve bloemen, cadeautjes en kaartjes waarin staat dat ze trots op mij zijn: LIEFDE. Ik heb toch wel de leukste, gekste en liefste vriendinnen EVER! Dus dank jullie wel daarvoor! Van me zus heb ik ook echt een geweldige thermosbeker in de vorm van een cameralens gekregen, awesome!

IMG_6117IMG_6114

En dan… volgend jaar eindelijk studeren. Om daar zeker van te zijn moet ik nog wel even ingeloot worden voor Journalistiek. Deze uitslag krijg ik pas halverwege juli, dus dat is nog even spannend. En dan waarschijnlijk ook op kamers: EXCITED! Maar eerst nog even van mijn welverdiende vakantie genieten!

Ik zet de zon ‘in het zonnetje’

IMG_5582kEigenlijk wil ik even beginnen met te zeggen dat ik de Zon even ‘in het zonnetje wil zetten’. In een eerder blogbericht ‘Het leven is me gegeven’, heb ik al kort even vermeld dat ik echt kan genieten van een mooie zonsondergang. Dit is echter niet de enige reden waarom ik zo van de zon hou. De zon heeft namelijk nog veel meer te bieden: warmte, licht, kleuren en leven. Hier wil ik dan ook graag even bij stil staan.

De zon schijnt altijd
Ik zou me echt geen wereld kunnen voorstellen zonder de zon. In elk geval zou ik dan niet bestaan op de aarde. Ik vind het soms dan ook best bijzonder als ik erover nadenk dat er een soort doorzichtige laag (ozonlaag) om de aarde heen zweeft en de warmte van de zon vasthoudt, waardoor er weer leven op aarde mogelijk is. Vaak sta ik hier helemaal niet bij stil en ben ik alleen maar bezig met het weer zelf. Dan denk ik “Oh nee, morgen gaat het weer regenen” of “pffoe, hé, wat is het heet, kan het ietsje minder?” Het weer heeft natuurlijk ook met andere factoren dan de zon te maken. Daarom kan de zon er eigenlijk helemaal niets aan doen als die een dag belemmerd wordt, maar toch vragen veel mensen waar de zon heen is als zij niet meer te zien is.

Liever zomerdagen
Ik merk wel dat de zon een heel groot deel voor mijn humeur bepaalt. In de zomer word ik dan ook vaak vrolijker wakker dan in de winter. Dit komt denk ik vooral doordat ik van zomerse, met name warme, dagen hou. Als ik actief bezig ben, is het soms wel hinderlijk, maar ik heb toch echt liever een dagje zon met 30 graden dan een koude winterse dag met -10 graden. Ik vind het echt een heerlijk gevoel als de zon warmte op je huid geeft. Nu ben ik ook niet iemand die snel verbrand (mits ik me wel insmeer), dus krijg ik meestal wel een mooi kleurtje. Ook wordt mijn haar weer wat lichter blond, wat ik zelf mooier vind. Bovendien zijn de avonden in de zomer langer licht en maak ik dan ook eerder plannen om iets te doen.

Voorkomt ongelukken
De zon zorgt naast leven en warmte, ook voor licht. Stel je eens voor dat er geen licht zou zijn… Dan zou je gewoon helemaal niets zien. Dat zou echter voor mensen die blind zijn misschien geen verschil maken, maar ik zou het toch best een gek idee vinden als op deze manier iedereen blind zou zijn. Aan de andere kant zouden we dan ook niet beter weten en niks of niemand meer op uiterlijk beoordelen, maar ik vind het nu toch wel een fijn idee dat ik kan zien waar ik heenloop en niet dat er onverwachts een paal voor me staat. Ondanks het feit dat een laagstaande zon soms echter voor ongelukken kan zorgen, denk ik toch wel dat de zon door haar licht een heleboel ongelukken kan voorkomen.

Kleurtjes
Bovendien zorgt de zon er ook nog voor dat we kleuren kunnen zien. Dit komt natuurlijk door het licht, maar ik vind het toch best bijzonder. Als ik nu zo even naar buiten kijk vanuit mijn raam, zie ik bijvoorbeeld een blauwe lucht met witte wolken, bruine bomen met groene bladeren, een grijze en een blauwe auto en een rood dak van een schuur. Dit zou in het zwart-wit toch wel heel anders, misschien wel een beetje duister zijn. Nee, ik heb toch echt liever kleur in het leven! En de kleuren brengen me dan ook weer bij die mooie zonsondergangen. Gisteravond reed ik over de snelweg onder de Van Brienenoordbrug door in Rotterdam, waar ik wel even van kon genieten. Dit wilde ik ook even delen, dus vandaar de foto. (Nee, ik zat niet achter het stuur, dus ben geen gevaar op de weg geweest)

Mijn boodschap voor jou
Probeer niet zoveel te klagen over het weer, wees dankbaar en geniet nou gewoon eens van die geweldige zon!