Ja toch, Niet dan! – Kijkje in de werkzaamheden van de Rotterdamse politie

rdampolitie
De Rotterdamse politie is al een aantal jaren actief op sociale media. Verschillende districten, zoals Noord en Oost, hebben een eigen account op onder andere Twitter en Facebook. Daarbij publiceren zij filmpjes, gemaakt met een GoPro onder het motto #PRO247. Hun doel hierbij is om de burger een kijkje te geven in het werk dat zij doen, om zo de onderlinge band tussen politie en burger te versterken.

Het filmpje hieronder is gemaakt door middel van een GoPro-camera. Het is een verslag van een melding die zij hebben afgehandeld. Hierbij krijgt de kijker een inzage in hoe de politie bij dit soort meldingen te werk gaat. Zelf vind ik het zeer interessant om te zien. Ik vraag me wel af of het écht de taak van de politie is, aangezien ze er nu ‘goed’ uitkomen en in andere gevallen vraag ik me dan af wat er vóór en na de tijd is gebeurt dat de politie aanwezig was… Daarbij is verslaggeving misschien meer een taak voor de journalist, de politie staat namelijk niks voor niks op afstand van de bevolking. Het zou kunnen uitlopen tot andere reacties naar de politie: in plaats van “Oh shit, politie” wordt het misschien “Ach, het is de politie maar” met als gevolg dat de autoriteit naar verloop niet serieus meer wordt genomen. Maar goed, ik voelde me verplicht om deze gedachte vanuit journalistiek oogpunt te delen, maar ik denk dat dit uiteindelijk wel mee gaat vallen. De politie heeft namelijk gewoon een controlerende taak die zij zeker serieus nemen en dus zullen ingrijpen waar het misgaat.

Uit mijn Rotterdamse oogpunt vind ik het een super tof plan! Dit is nog eens wat anders dan die programma’s als Wegmisbruikers. Dit gaat echt over hoe de dagelijkse meldingen van burgers worden afgehandeld door de politie. Ik vind het bovendien buitengewoon prachtig om te zien met hoeveel passie de politie hun werk doet. In het verslag hieronder (24 december 2015 gepubliceerd, aantal maanden geleden gebeurt) zie je dat de politie een melding krijgt van een man die een jongetje alleen op straat vond. Vanaf het moment dat zij die melding krijgen zie je vervolgens hoe zij dit aanpakken, de ouders inlichten en de melding vervolgens helemaal afhandelen. Ik zeg, zeker het kijken waard!

Ja toch, Niet dan!

~Deeserve it

Advertenties

Hebben de ‘media’ als enige dé schuld?!

reactiesHet lijkt allemaal zo mooi voor burgers… Nooit meer wachten totdat de (lokale) krant door de brievenbus valt, want om de tien seconde verschijnt er toch wel weer een nieuwsbericht op je tijdlijn van Facebook. Of je krijgt een appje van een vriend die “nou toch weer eens iets meegemaakt heeft joh”. Maar wat als ik jou nou eens vertel dat de gevolgen van deze manier van nieuwsvergaring niet alleen voor (lokale) journalisten negatief zijn, maar óók voor jou als burger?

Zeg nou zelf, de kritiek op de ‘media’ schijnt als maar weer naar boven te komen in de meeste discussies op sociale media… Waarom is dat zo? Is er dan echt iets mis met de ‘media’? Doen zij hun werk écht niet goed? Of ligt het ook een beetje aan de lezers zelf? Of komt het omdat sociale media anders omgaan met berichten dan de bedoeling is? Zijn de kleine lettertjes onzichtbaar geworden? Of komt het doordat iedereen alleen nog maar sensatiezuchtige kranten leest op internet? Ik hoop een deel van deze vragen met dit artikel te beantwoorden.

De wegebbende lokale journalistiek
Lokale journalisten krijgen steeds meer moeilijkheden om hun taak van controle op bedrijven, organisaties en gemeente uit te voeren. Dit komt doordat er steeds meer journalisten weggaan uit de lokale journalistiek. Waarom is dat zo? Het is bijna niet meer mogelijk om rond te komen van het geld dat ze daarmee verdienen, want onthoud: journalist zijn is ook gewoon een beroep om de kost mee te verdienen en de meeste willen dit niet aanvullen door ‘sensatie’ te ‘verzinnen’. Waarom is het inkomen van lokale journalistiek dan zo laag? Burgers lezen de krant minder, kijken eerder op Facebook en andere sociale media om te zien of er wat gaande is, omdat dat makkelijker is. Ook zijn er nauwelijks burgers die bereid zijn om te betalen voor lokale kranten. Waarom zouden ze ook, als het toch gratis te vinden is op internet? Het antwoord daarop komt later in dit artikel. Adverteerders hebben op deze manier steeds minder belang bij advertenties in kranten, waardoor de advertentie-inkomsten bij lokale kranten dus dalen, en daarmee dus de gehele omzet. Hierdoor vindt er bij de lokale redacties reorganisatie plaats: er wordt genoegen genomen met minder journalisten. Dit betekent niet meteen dat de kwaliteit achteruit gaat, de overige journalisten zullen er nog alles aan doen om hun geschreven artikelen zo goed mogelijk te onderbouwen. Wel zal de krant dunner worden, waardoor nog minder mensen het lezen, waardoor advertentie-inkomsten nog meer dalen, waardoor er weer reorganisatie plaatsvindt en de krant nóg dunner wordt en zo daalt uiteindelijk de kwaliteit wel. Dit wordt ook wel de ‘neerwaartse oplagespiraal’ genoemd.

Negatieve gevolgen voor de burger
Iedereen kent wel iemand die altijd maar kritiek heeft op nieuwsberichten. Degene vindt dat de media een punt in een nieuwsbericht benadrukken terwijl dat niet de hoofdzaak behoort te zijn, bovendien wordt een verhaal niet van verschillende kanten belicht, is er dus altijd één slachtoffer, en daarbij is er gewoon te veel aandacht voor sensatie. De media is volgens degene de enige schuldige, want “De Media dit… De Media dat…” Als je aan degene vraagt waar hij/zij dit nieuws vandaan heeft, antwoordt degene met “Facebook, Twitter, het AD of de Telegraaf”, of terwijl allemaal media die uit zijn op sensatiezucht. Sociale media (Facebook, twitter etc.) zijn geen journalistieke media. Het AD en de Telegraaf zijn geen kwaliteitskranten (wel populaire en dus sensatiekranten). Dit zelfde geldt eigenlijk voor alle nieuwsberichten die je op sociale media tegenkomt. De nieuwsberichten mét kwaliteit kun je namelijk niet gratis (soms uitzonderingen van o.a. de Volkskrant, al kan je geen volledige artikelen lezen) op internet lezen. En ja, als dit soort mensen niet bereid zijn om voor traditionele media te betalen, dan zullen zij nooit hun vragen bij nieuwsberichten – die zij wel lezen – beantwoord krijgen en dus zullen zij kritiek op alle media blijven houden en bovendien de media enorm gaan wantrouwen.

Wat niet vergeten mag worden
De media is (helaas) een heel breed begrip. Onder de media vallen veel meer dan alleen journalistieke zenders. Veel mensen vergeten dat vrijwel alleen de traditionele media (kranten als NRC, Trouw, Volkskrant) nog échte journalistieke kwaliteitskranten zijn. Onder de rest van de media vallen ook nog radio-omroepen (mét publieke en commerciële omroepen), televisiezenders (met publieksgerichte en commerciële zenders), verschillende platforms van sociale media waar mensen zelf van alles kunnen uploaden (user-generated content): YouTube, Facebook, Twitter… Alleen de NPO heeft op televisie en radio nog een duidelijke journalistieke insteek, voor de rest wordt alle berichtgeving met een amuserende insteek uitgezonden.

Nog een verklaring voor discussies op sociale media
Steeds meer mensen posten zelf ‘nieuws’ berichten op sociale media. Denk aan iemand die getuigen was van iemand die een ander verrot scheldt… De getuigen filmt op het moment dat de scheldende partij uit zijn slof is geschoten, vervolgens wordt deze ‘dader’ kapot gescholden op sociale media… en is er niemand die zich afvraagt waarom die persoon zo uit zijn slof schoot.. Dan vraag ik me toch wel af of het zo’n goed idee is om de ‘burger’ als journalist te zien op sociale media.. Naar mijn mening worden de nieuwsberichten op deze manier veel te gekleurd.. en dat is precies waar de discussie-voerders op sociale media weer kritiek op hebben… zonder te achterhalen dat dit soort berichten niet worden geplaatst door échte journalisten… Dit wekt bij mij wel enige zorgen. Zeker als ik me moet indenken hoe journalisten hier weer verder mee moeten omgaan.

Duss…
Door de overspoeling van berichten uit de media (en dan bedoel ik zowel kwaliteitskranten als sociale media) lijkt het bijna onmogelijk om de juíste weergaven eruit te filteren. Maar die zijn er dus zeker wel! De burger lijkt steeds meer kritiek hierop te geven, maar ziet zelf niet in dat zij hier medeverantwoordelijk voor is. Sterker nog, de burger heeft hier mede zelf voor gezorgd. Misschien onbewust, maar misschien wordt het wél tijd om eens flink na te denken over de situatie waar de ‘media’ zich nu in verkeert. De lokale journalistiek valt misschien niet meer te redden…, maar de landelijke daarentegen nog zeker wel!

Gebruikte bronnen o.a.:
http://www.journalistiek2025.nl/bundles/svdjui/documents/Scenario-onderzoek-SvdJ.pdf
http://www.nrcreader.nl/artikel/2154/de-regionale-krant-kwijnt-weg

~Deeserve it

Waarom ik wél koos voor de Franse overlay

Flag_of_FranceHet lijkt wel alsof elke keuze die een mens maakt uit solidariteit een uitleg nodig heeft. Alles wat op sociale media verschijnt, moet tegenwoordig besproken worden. Zo kwamen er na de instelling van de Franse vlag als overlay op profielfoto’s op Facebook een hoop vragen. Waarom alleen de vlag van Frankrijk? Waarom niet de Syrische of Iraakse vlag?  Alsof iedereen zonder erbij na te denken maar iets doet… Daar ben ik het niet helemaal mee eens, want ik heb er heel bewust voor gekozen om wél een Franse vlag als overlay te nemen.

Uiteraard om Parijs en daarmee heel Frankrijk een teken van solidariteit te geven. Maar wat ik nog belangrijker vind, is dat Frankrijk net zoals het land waarin ik woon: Nederland, een westers land is. Westerse landen hebben vrijwel allemaal een zelfde soort bestuur, waarbij vrijheid, veiligheid, gelijkheid en rechten van de burgers centraal staan. Dit bestuur is bijna het tegenovergestelde van het bestuur in Arabische landen waar er sprake is van dictaturen, waarin burgers zeer beperkte vrijheid hebben en er sprake is van censuur en corruptie (over het algemeen). Persoonlijk vind ik dat je met een vlag een land steunt en daarmee de bijbehorende regering. Als ik een Syrische of Iraakse vlag als overlay zou kiezen, zou ik dus (nogmaals naar mijn mening) het gevoel hebben dat ik een dictatuur steun. Dit gaat tegen al mijn principes in en daarom heb ik daar niet voor gekozen.

Één voor allen, allen voor één
Bovendien moeten we als westerse burgers niet vergeten dat wij een zowel vriendschappelijk als militair verbond met Frankrijk hebben. Een aanslag op één land in het Westen geldt daarom als een aanslag op héél de westerse wereld. De Franse overlay geldt dus niet alleen voor Frankrijk, maar als teken dat wij als westers land alle andere westerse landen zullen steunen.

Taak van de media
Natuurlijk is het verschrikkelijk wat er in Arabische landen gebeurt! Je hoort mij ook niet zeggen dat die burgers het minder erg treffen dan de inwoners van Parijs. Ik denk dat burgers uit westerse landen zich mede door het westerse bestuur en de bijbehorende cultuur zich wel sneller identificeren met inwoners van Parijs. Dit in tegenstelling tot sommigen burgers in westerse landen met een islamitische achtergrond. Zij willen ook aandacht voor wat er allemaal in de Arabische landen gebeurt. Dit begrijp ik volkomen en er wordt ook bericht over die aanslagen, weliswaar met minder nadruk en solidariteit naar de slachtoffers, maar ik vrees dat er wel een belangrijk aspect over het hoofd wordt gezien. Namelijk dat de (met name traditionele) media de taak hebben om afwijkende gebeurtenissen aan het licht te brengen. Een aanslag in Europa is énorm afwijkend.

Grote shock 
Ik wil voorkomen dat er nu wordt gesuggereerd dat ik de aanslagen in de Arabische wereld niet als afwijkend zie. Integendeel, maar feit blijft wel dat het daar al veel langer en vaker gebeurt dan in de westerse wereld. Dat is de reden waarom het zo’n grote shock werd voor alle westerse landen en waarom er zo’n grote aandacht voor solidariteit op gang kwam voor wat er in Parijs gebeurde. Het wordt zelfs al gezien als dé 9/11 van Europa. Dit is zo’n enorme afwijking van het dagelijks leven in een westers land, waardoor deze gebeurtenis naar mijn mening ook zoveel meer aandacht krijgt.

Duss…
Dit was enkel een verklaring waarom ik voor de Franse vlag als overlay heb gekozen. Ik begrijp heel goed waarom anderen ervoor hebben gekozen dit niet te doen en dit respecteer ik. Het is en blijft een lastige kwestie om in deze tijd op sociale media keuzes te maken of een mening te uiten. Al gauw wordt er van alles achter gezocht en gevraagd om uitleg. Ik heb veel berichten voorbij zien komen waarom mensen kozen voor geen Franse overlay. Eerst werd ik er moe van om mezelf te moeten verantwoorden, maar uiteindelijk heb ik besloten om dit wel te doen, omdat ik vind dat alle meningen ertoe doen.

We leven tenslotte in een vrij land en ik hoop dat dat nog heeeeel lang het geval is.

~Deeserve it

 

 

 

De struggles achter het maken van een Selfie

Selfiedelete“Ennn het is weer zover.. Ik móet een nieuwe selfie maken, want die profielfoto die ik nu op Facebook heb kan dus écht niet meer. Ik werk nog even snel mijn make-up bij, pak mijn camera en voel het zweet op mijn lichaam al uitbreken. Ik kijk in de lens, probeer zo natuurlijk mogelijk te lachen, klik en draai meteen mijn schermpje om of te kijken of de foto oké is. Na deze routine zo’n 100 keer te hebben gedaan, ben ik het meer dan zat. Dan maar geen up-to-date foto op instagram.”

Al een lange tijd vraag ik me af waarom er mensen zijn die élke dag maar liefst 2 selfies op instagram plaatsen, 10 op Snapchat en elke week minstens 1 keer hun profielfoto veranderen op Facebook. Waarom begrijp ik dit niet? Omdat één selfie bij mij al zoveeeel struggles oplevert:

1. Leuke achtergrond zoeken
Ik moet een leuke achtergrond vinden, want ja zo’n saaie witte muur komt ook zo gemaakt over toch?
2. Make-up bijwerken
Ik moet mijn make-up echt wel perfect bijwerken, want ja op een foto zie je alles tot in details.
3. Hoe poseren?
Ik moet de keuze maken om recht in de lens te kijken of toch maar een beetje schuin poseren, want ja het moet ook geen pasfoto worden hé.
4. Natuurlijk lachen in een verkrampte houding
Ik moet ondanks de verkrampte houding die ik aan neem (comfortabel zitten ziet er ook zo lomp uit) toch zo natuurlijk mogelijk proberen te lachen.
5. Resultaat teleurstellend
Ik moet even de al gemaakte selfies bekijken, zit er al wat tussen? Nee, oké andere positie.
6. Veranderen van positie
Na de volgende 10 selfies weer even checken, is deze positie zo wel goed? Mooi, nu nog een keer maar dan iets meer lachen.
7. Details-foutje
Hé, best aardig, alleen dat ene plukje haar zit écht zó raar.
8. Goede positie verloren
Even een spiegel pakken, ja nu zit dat plukje weer goed. Maar helaas, nu kan ik die goede positie niet meer vinden.
9. Wanhoop en honger
Al een uur voorbij en nog geen leuke selfie… Ik heb honger, zal ik eerst wat eten? Nee, ik ben nu bezig en die perfecte selfie zal ik na al mijn moeite nu krijgen ook!
10. Laatste poging
Oké, deze selfie is best aardig. Toch neem ik er nog een paar, misschien wordt het nog beter.IMG_0203
11. 100 foto’s nakijken
Ondertussen heb ik zo’n 100 foto’s in mijn fotogalerij staan… Moet ik die nou allemaal nog een keer voor de zekerheid bekijken? Of zal ik ervanuit gaan dat de laatste de beste is? Gevaarlijk, laat ik eerst maar even wat eten.
12. Selfies wissen
Stel dat je een afbeelding op je telefoon of camera moet laten zien aan iemand vandaag… Snel al die selfies wissen! Wat zal degene anders wel niet van jou denken…
13. De juiste filter kiezen
En dan heb ik éindelijk een selfie die ik als potentiele kandidaat voor mijn nieuwe profielfoto zie. Nu alleen nog even een leuk filtertje op Instagram kiezen… Pffoe, dat valt ook niet mee. Is er nou werkelijk geen enkele filter die mijn selfie een extra touch kan geven?
14. Pauze-momentje
Ik geef mezelf even de tijd om iets anders te doen. Als ik die selfie over een uur nog steeds wel oké vind, dan zal ik hem posten. Ik staar er nu al zo lang na, dat ik mijn hoofd zie vervormen.
15. Oei, is dat mijn hoofd?!
Na het pauze-momentje schrik ik me de pleuris. Is dat echt mijn hoofd?! Nooit dat ik die foto op sociale media ga laten slingeren.
16. En weer bij af
Laat ik snel een betere selfie maken…….

Ben ik de enige die tegen deze struggles aanloopt als het weer ‘tijd’ is voor een nieuwe selfie? In dat geval zouden we ons misschien moeten afvragen of we onze tijd niet beter kunnen besteden… Want wat levert zo’n selfie nou uiteindelijk écht op?

Naamloos

~Deeserve it

‘Zoeken op afbeelding’

Heb jij je altijd al afgevraagd hoe ze bij dat programma ‘Catfish’ nou precies door een afbeelding te uploaden zoeken naar precies dezelfde afbeelding elders op het internet? Ik ga het je vertellen!

Als bewijs
Catfish is een televisieprogramma waarbij de presentators iemand met een internetrelatie gaan helpen om zijn/haar grote liefde in het écht te ontmoeten. Vaak blijkt hieruit dat die liefde heeft gelogen over zijn uiterlijk en dus al die tijd een andere foto van zichzelf heeft laten zien. De presentators kunnen dit bewijzen door de gebruikte foto van de internetliefde in een zoekmachine te gooien, waardoor er wordt aangetoond dat de foto ook nog op een ander profiel op een sociale mediawebsite bestaat. Ze benaderen de persoon achter deze foto en via Skype blijkt dat inderdaad de échte persoon op de foto te zijn.

Controle van betrouwbaarheid
Dit is één voorbeeld waarbij met een afbeelding wordt gezocht. Veelal wordt deze methode van ‘zoeken op afbeelding’ gebruikt om de betrouwbaarheid van foto’s te controleren. Hierbij kun je bijvoorbeeld denken aan: de juiste tijd, datum en plaats die journalisten bij een foto zetten. Maar je kunt deze functie ook gebruiken als je een leuke afbeelding ergens op Facebook heb gevonden, maar deze eigenlijk iets te klein is. Zoek dan met deze kleine afbeelding voor dezelfde afbeelding, maar nét een groter formaat.

Dan de grote vraag: Hoe doen ze dit dan?
Dit is eigenlijk heel erg simpel. Ze gaan naar http://www.images.google.com en klikken op het cameraatje rechts in de zoekbalk. Deze heeft de functie van ‘zoeken op afbeelding’. Hier wordt op geklikt en er verschijnt een venstertje met ‘Afbeelding-URL pakken’ of ‘Een afbeelding uploaden’. Vervolgens klikken ze op ‘Een afbeelding uploaden’ en kiezen ze een foto uit hun bestanden. Nadat er op enter is geklikt worden de resultaten weergegeven.

~Deeserve it

Sociale media voor een student journalistiek

“Maak een twitteraccount aan,” heb ik de afgelopen weken verschillende keren gehoord tijdens mijn opleiding journalistiek. Niet alleen twitter, maar ook andere sociale media sites blijken namelijk essentieel te zijn voor o.a. het netwerk van journalisten.

Zo word ik ook geacht LinkedIn aan te maken en het nieuws via verschillende apps te volgen. Daarnaast moest ik vorige week een ‘plan van aanpak’ voor een blog inleveren. Het is namelijk de bedoeling dat ik vanaf nu een (journalistieke) blog bij ga houden. Het was even een complete chaos in mijn hoofd. Ik dacht bij mezelf: “Ik heb net vorige maand mijn doelloze twitteraccount met 3000 tweets uit 2011 verwijderd, op Facebook kan ik de belangrijke nieuwtjes (van mijn vrienden) niet meer onderscheiden van de ‘vind ik leuk’ gemarkeerde berichten, filmpjes, spotprenten, plaatjes en andere onzinreclames, waardoor ik Facebook nauwelijks meer check, ik heb al een eigen blog die ik graag wil blijven gebruiken en wat is in vredesnaam toch dat LinkedIn waar ze het over hebben…”

Na een hele diepe in- en uitademingsmoment tijdens mijn volgende yogasessie kwam ik dan op het idee voor een concretere aanpak. Mijn missie is dan ook om de verschillende sociale media ook écht gescheiden te houden. Hieronder volgt dan ook even een overzichtje over hoe ik de volgende platformen ga gebruiken:

LinkedIn:
Dit moet ik nog even aanmaken, maar het schijnt handig te zijn om een netwerk op te bouwen, aangezien ik gelijk (een misschien belangrijk) iemand kan toevoegen in het geval degene later ‘van pas’ komt.

Facebook:
Mijn persoonlijke facebookpagina houd ik écht persoonlijk en hier ben ik dus alleen ‘vrienden’ met mensen die ik in werkelijkheid heb ontmoet. Laatst heb ik alle nieuwsmedia en pagina’s die niks met mijn vrienden te maken hebben ‘unfollowed’. Ik merkte meteen dat het overzicht al veel beperkter werd, maar ik vind het nog steeds vervelend dat ik al die ‘gelikete’ berichten van mijn vrienden zie… Maar goed,  naast mijn persoonlijke profiel, heb ik, zoals jullie nu ondertussen al weten, wel nog twee openbare/publieke pagina’s. De eerste voor iedereen die mijn ‘fotografie’ werk wil volgen: https://www.facebook.com/DeborahdeMeijerPhotography en de tweede is voor mijn blog (blog die je nu leest: Deeserve it): https://www.facebook.com/Deeserveit .

Twitter:
Zelf gebruik ik twitter vooral om het nieuws te volgen. Ik volg dus voornamelijk nieuwsmedia als NOS, de Volkskrant, NRC etc. Wel zal ik zelf via mijn twitteraccount updates van mijn blog plaatsen en af en toe ook waar ik mee bezig ben en of er binnenkort een nieuw blogbericht aankomt en waarover. Ik ben te vinden via: @Deborahdemeijer

Instagram:
Op Instagram zal ik blijven doen wat ik al deed: af en toe foto’s plaatsen (en als het bij de foto past een melding van update van mijn blog) en vrienden, maar ook onbekende accounts blijven volgen die mij interesseren. Mijn Instagram account is hetzelfde als twitter: @Deborahdemeijer

De gevolgen voor Deeserve it:
Om nu even terug te komen op het feit dat ik een ‘plan van aanpak’ voor een blog moest maken… Ik heb er uiteraard voor gekozen om Deeserve it hiervoor te gebruiken. Wat houdt dit dan precies in? Gaat mijn blog drastisch veranderen? Het houdt in dat ik mijn blog ook voor studie-gerelateerde blogberichten ga gebruiken. Nee, daarbij komen er geen drastische veranderingen. Mijn onderwerpen zullen soms misschien iets meer nieuwswaardig zijn, enkele boekrecensies bevatten of onderwerpen m.b.t. mijn vakken op school, maar ik houd me nog altijd aan mijn intentie van mijn blog. In combinatie met nieuwsonderwerpen zal het een uitdaging worden, maar ik beloof dat positivisme dus nog overal terug te vinden is!

Mijn profielen van sociale media zijn natuurlijk ook terug te vinden als je op een van de ‘social media icons’ klikt op mijn blog.

~Deeserve it