Wat zal 2017 mij brengen?

Op een rustige middag zit ik aan tafel met mijn laptop voor me. Een blog schrijven over mijn ‘goede voornemens’ voor 2017? Hmm, ik doe eigenlijk nooit zo mee aan dat soort dingen. Toch kan ik de jaarwisseling natuurlijk niet negeren. Daarom een korte blik op wat ik kan verwachten van 2017 én waarover ik […]

Beschermt of beperkt Erdogan de vrijheid in Turkije?

Kritische en oppositionele journalisten hebben het niet gemakkelijk in Turkije. Ze worden regelmatig aangeklaagd – in opdracht van president Erdogan – met alle gevolgen van dien. Is dit een teken van onderdrukking van de persvrijheid? Of wordt de vrijheid door alle maatregelen juist beschermd?

De VARA laat over bovenstaande kwestie een interessante en verhelderende documentaire zien. In de documentaire – genaamd De Pen & Het Zwaard – bezoekt correspondent Fidan verschillende journalisten in Turkije. Zowel kritische en oppositionele journalisten als journalisten die Erdogan ‘aanprijzen’.

Activisten
Ik vind beide kanten zeer bijzonder. Een middenweg (dan bedoel ik een neutrale/objectieve journalist) bestaat eigenlijk niet in Turkije. Journalisten in Nederland kiezen nooit een partij, dan zouden zij niet serieus in hun werk genomen worden. Sterker nog, die journalisten worden gezien als activisten. En activisten zijn met iets totaal anders bezig dan met journalistiek bedrijven.

Het verbaast mij dan ook hoe erg kritische journalisten in Turkije eigenlijk spreken als activisten. Dit is voor mij nauwelijks voor te stellen, maar Fidan ontdekt wel een verklaring. Nederlandse journalisten hoeven niet te vechten voor persvrijheid, ze mogen al over alle onderwerpen schrijven die ze willen aankaarten (mits het binnen de wet valt natuurlijk). Turkse journalisten daarentegen nemen risico’s als zij over bepaalde kwesties in hun land schrijven.

Aangeklaagd
Neem als voorbeeld president Erdogan in de media. Hij wil absoluut niet dat journalisten ook maar iets kritisch (in negatieve zin) over hem schrijven, ook al zou hij een (kleine) fout zijn begaan. Toch zijn er genoeg journalisten die hier wél over schrijven en díe worden vervolgens aangeklaagd. Dit vind ik onterecht, burgers hebben namelijk recht op de waarheid.

Maar aan de andere kant zijn er ook journalisten die werken bij tijdschriften waar ze de president met spotprenten en karikaturen belachelijk proberen te maken. Met deze prenten – vind ik persoonlijk – wordt er ‘nieuws’ gebracht, maar altijd ten koste van iemand. Er wordt één kant verteld en daarom vind ik het eigenlijk niet zo gek dat dit bij velen in het verkeerde keelgat schiet.

Vragen
Mede door deze documentaire vraag ik mezelf af: gaan journalisten niet té ver als ze met anderen ‘spotten’? Ik vraag me ook af hoe zij het zouden vinden als er een prent over hun kwam: eentje die weergeeft hoe zij altijd anderen in een negatief daglicht tekenen, hun lezers die ‘die anderen’ uitlachen en hoe zij daarmee hun brood verdienen. Want zeg nou zelf: spotprenten zijn altijd negatief en roepen altijd haat op bij een bepaalde groep die zich aangesproken voelt.

Ik maak er dus geen geheim van dat ik tégen deze manier van nieuws brengen ben. Geef ik nu zelf ook niet te veel van mijn mening? Op een blog vind ik dat zelf kunnen, voor een officieel medium zal ik daar voor uitwijken. Ik wil hier ook geen haat zaaien of anderen veroordelen, maar ik wil wel stof tot nadenken meegeven. Want het dilemma is er: als iedereen alle vrijheid gebruikt die hij/zij heeft, werkt dat dan niet averechts als dit allemaal ten koste gaat van een ander zijn/haar vrijheid?

Zou het niet gewoon beter zijn om elkaar recht te wijzen waar het hoort, maar elkaar verder in onze waarden te laten?

De documentaire De Pen & Het Zwaard van de VARA:
http://www.npo.nl/de-pen-het-zwaard/01-05-2016/VARA_101378929

~Deeserve it

Brandend Content: eerlijk of niet?

Tijdschriften ziet men als merk. Een tijdschrift kan op deze manier sterk of zwak zijn. Dit ligt aan verschillende elementen: oplagen, visie, doelgroep etc. Door dit fenomeen – dat men ook wel Branded Content noemt – wordt de lijn tussen journalistieke producties en betaalde producties erg dun.

Wat veel mensen niet weten is dat iedereen bijvoorbeeld een pagina van een tijdschrift kan kopen. Hier maken bedrijven gebruik van om hun visie te ‘promoten’. De inhoud die deze bedrijven toevoegen aan het tijdschrift sluit zo erg aan bij het tijdschrift zelf, dat veel lezers niet eens door hebben dat die pagina officieel niet van het ‘merk’ zelf is. Dit is vooral vaak zo met advertorials. Deze hebben een erg sterke redactionele uitstraling.

Media
Dit fenomeen wat ik hierboven heb omschreven, wordt ook wel Branded Content genoemd. Branded betekent ‘merk’ en Content betekent ‘inhoud’. Ik vind het erg slim bedacht. Ik denk ook zeker dat zowel bedrijven als de tijdschriften hier verdienste mee kunnen ophalen. Maar of dit helemaal de bedoeling is? Aan de andere kant vind ik het namelijk niet helemaal eerlijk. Als je niks ‘extra’s als tijdschrift hebt, dan kan je op een gegeven moment niet meer voldoende inkomsten opbrengen om te blijven bestaan.

Maar als lezers toch niet merken dat die ene pagina niet van het tijdschrift zelf is… Wat maakt het dan überhaupt uit? Nou, heel veel. Tijdschriften zijn een onderdeel van media. Media zouden eigenlijk ‘objectieve’ of neutrale invalshoeken voor artikelen moeten kiezen. Dit is niet het geval als een bedrijf een artikel schrijft om zijn eigen bedrijf of product te promoten. Hiermee wordt de lezer vaak in de maling genomen en zelfs misleidt.

Journalistiek?
Als je veel populaire tijdschriften leest, heb je vast wel eens gehoord van Sanoma. Sanoma is de grootste publiekstijdschriftenuitgeverij van Nederland (ook al is die Fins). Vele tijdschriften van Sanoma zijn seculier gericht. Dit houdt in dat iedereen de artikelen moet kunnen lezen en ervan moet kunnen genieten. Zo krijgt de blog: Love2bemama  (opgenomen door Sanoma) van Sanoma te horen hoe zij over bijvoorbeeld abortus denkt. Ik vind dit persoonlijk veel te ver gaan.

Ook kranten doen aan Brandend Content. Hier maak ik mij nog meer zorgen over, want dit is toch niet het uitgangspunt van journalistiek? NRC zegt het volgende over Brandend Content:
“NRC Branded Content ontwikkelt, met respect voor de lezer en met de doelstellingen van opdrachtgevers als uitgangspunt, unieke en relevante content die de lezer in vervoering brengt. Dit alles op een manier waardoor de doelstellingen van de opdrachtgever worden gediend. Hierbij staat het inhoudelijk en op journalistieke wijze bereiken van de NRC-achterban centraal.”

Ik vind het allemaal een beetje dubbel, jij niet?

~Deeserve it