Mijn bezoek aan de Kaakchirurg (deel 2)

Afgelopen vrijdagochtend was het dan weer zover. Na een kant van mijn verstandskiezen te laten verwijderen, zou nu (twee weken later) de andere kant aan de beurt zijn. Dit liep echter iets anders dan verwacht…

Tiende overwinning: Herstel van een ‘foutje?’
Het is nu alweer bijna 3 weken geleden dat mijn beide verstandskiezen aan de linker kant zijn verwijderd (zie deel 1 van de Kaakchirurg). Na een week kreeg ik pas eindelijk mijn mond wat verder open. Ik keek nu in de spiegel en zag dat er hechtingen in mijn wang zaten… Ik dacht gelijk bij mezelf “Dit is toch niet de bedoeling geweest.. Geen wonder dat ik mijn mond niet open kon doen…” Wat een pijn had ik met mijn kaken van elkaar afhalen, maar goed er was nu niks meer aan te doen. Na nog wat dagen kon ik weer normaal eten en ik hield me maar voor om deze ‘situatie’ in mijn mond bij de chirurg voor te leggen bij de volgende afspraak.

Elfde overwinning: Zenuwen tot aankomst
Wat was ik weer zenuwachtig voor de volgende afspraak. Vrijdagochtend moest ik dan weer vroeg mijn bed uit om op tijd te komen. Eenmaal bij de goede locatie, moest ik weer even plaatsnemen in de wachtruimte. Na een klein halfuurtje werd ik dan geroepen door de assistente.

Twaalfde overwinning: Het gesprek met de chirurg
Dit keer had ik een andere chirurg dan de vorige keer. Ik had nu een vrouw, de vorige keer een man. Ik legde meteen de ‘situatie’ van de hechtingen in mijn mond voor. Deze vrouw zei echter dat het ‘normaal’ was dat het voelde alsof de hechting in mijn wang zat en dat dat klachten kan geven… Ik dacht bij mezelf echt “Maar die hechting zat écht in mijn wang, het voelde niet álsof, hij zat gewoon écht IN mijn wang…” Maar goed, ik dacht bij mezelf rustig blijven, misschien ziet zij dat stuk van mijn wang niet als mijn wang ofzo… Ik kreeg wel even een brok in mijn keel, want ik wist nu dat me hetzelfde stond te wachten. Toen vertelde ze me dat alleen de onderste verstandskies eruit gehaald zou worden, omdat die boven toch nog te ver zat en ze bang was dat er een open verbinding zou ontstaan tussen mond en neus. Jak. Dat leek me dan maar een goed plan.

Dertiende overwinning: De verdoving
Toen mocht ik in de stoel gaan liggen en pakte ze de naalden met verdoving erbij. Ik deed mijn ogen dicht en voordat ik het weet was het alweer voorbij. Ik voelde er dit keer bijna helemaal niks van! Dat deed deze chirurg dus al een stuk beter, wat me weer enigszins gerust stelde. Na de verdoving dacht ik dat ik weer in de wachtkamer moest wachten, maar dit keer moest ik meteen meekomen naar de behandel kamer waar ik alvast in de stoel mocht gaan liggen. Dit vond ik erg fijn, aangezien de vorige keer echt iets te lang duurde voordat ik weer werd geroepen uit de wachtkamer.

Veertiende overwinning: boren, snijden, sjorren en trekken
Na korte tijd werkte de verdoving al goed en doordat ik lag had ik hier geen last van gekregen. Toen kon het gaan beginnen. De assistente bereidde weer alles voor, vroeg vier keer of alles nog goed met me ging en toen kwam de chirurg er weer aan. Mijn mond mocht weer open en meteen begon ze te boren. Waar ik even van schrok, want ze had niet met een naald getest of ik nog ergens gevoel had! Slik! Maar goed, ik voelde niks dus hoopte dat het maar goed zou gaan. Het boren duurde wel wat langer dan de vorige keer. Na het boren begon ze te snijden, maar dit lukte nog niet helemaal dus moest er weer wat weggeboord worden. Mijn kies lag ook half onder mijn andere kies (nog verder dan mijn kiezen die er de vorige keer uit moesten) dus ik vreesde dat dit iets langer zou duren. Toen ze begon met trekken kreeg ik een heel akelig gevoel en werd ik toch wel heel erg duizelig en misselijk. De assistente had dat waarschijnlijk wel door en zei dat ik het moest zeggen als er wat was… Ja, dat ging alleen niet zo makkelijk met al dat gereedschap in mijn mond. Na nog wat sjorren en trekken, dat voor mijn gevoel wel een halfuur duurde, was mijn kies er dan eindelijk uit en kon het gehecht worden.

Vijftiende overwinning: Uitwerking van de verdoving (2)
Nu het allemaal voorbij was, kon ik weer naar huis. Thuis aangekomen voelde ik me al een stuk beter. Ik kon zelfs mijn kaken nog wat bewegen. Ik keek in de spiegel en deed mijn mond open. Wat zag ik? Dat mijn hechtingen dit keer achterin mijn mond zaten en dus Niet in mijn wang! Ik denk dat die vrouw het handelen van die andere chirurg een beetje aan het goed praten was… Maar goed, pijnstiller ingenomen en even op bed gelegen tot de verdoving uitwerkte. Dit ging redelijk snel en ik had eigenlijk niet zoveel last.

Zestiende overwinning: de Pijn
De dag erna voelde ik een enorme pijn toen ik ’s ochtends wakker werd. Na pijnstillers had ik echter nergens meer last van. Ik kon ook normaal eten en drinken, in grote tegenstelling tot de vorige keer. Als de pijn dan weer opkwam, nam ik weer pijnstillers en was alles weer oké.

Zeventiende overwinning: Klaar…?
Ik ben erg blij dat nu alles achter de rug is! Alhoewel… Nee, toch niet. Alle vier mijn verstandskiezen moesten er namelijk uit en er zijn er nu uiteindelijk maar 3 uitgehaald. Dit betekent dat er ooit nog eentje uit moet. Ik had verwacht helemaal opgelucht te kunnen zijn na deze twee ingrepen, maar dat ben ik toch niet helemaal. De chirurg zei dat ik waarschijnlijk over een jaar terug moet komen om de laatste eruit te laten halen. Dat die dan wel gegroeid is en ze er makkelijker bij kan… Of dit zo zal zijn, zal ik volgend jaar wel merken als ik een foto laat maken bij de tandarts of als ik er eerder last van krijg. Misschien dat ik het ook maar zo laat en me er pas druk om ga maken als het écht nodig is en ik verga van de pijn… In elk geval zijn er al drie uit en dat vind ik toch al behoorlijk wat! Want naalden en snijden en dingen… Bah.

Voorlopig ben ik er klaar mee en kan ik weer rustig ademhalen!:)

Mijn bezoek aan de Kaakchirurg (deel 1)

Wat ik bijna een jaar probeerde uit te stellen is dan eindelijk gebeurt: mijn bezoek aan de kaakchirurg. Als ik dit bezoek in kort zou moeten samenvatten, zou ik zeggen “Mondje open en spuiten/naalden, mondje dicht en met je hoofd tussen de knieën wachten, mondje open en boren, snijden, sjorren, trekken, hechten en vervolgens mondje dicht, opstaan en nog even een nieuwe afspraak maken”. En dan moet ik met mijn ‘positieve’ blog hier maar eens een ‘positief’ verhaal over schrijven… Mission Impossible, dacht ik zo. Maar goed, ik wil mijn lezers met mijn blog altijd juist het beste en positieve uit het ‘alledaagse’ of ‘negatieve’ halen, dus ik ga mijn best doen er tóch nog een beetje iets positiefs van te maken.

Eerste overwinning: Telefonisch contact
Ten eerste was ik (zoals de meeste nu al wel door hebben) heel erg gestrest voor deze afspraak in het ziekenhuis bij de kaakchirurg. Voor degene die niet weten wat ik daar dan precies moest laten doen, ik moet al mijn verstandskiezen preventief laten verwijderen, aangezien deze verkeerd (of gewoon scheef tegen mijn achterste kiezen) aan het groeien zijn. Hiervoor moet ik twee keer naar de kaakchirurg om steeds twee verstandskiezen aan een kant onder en boven te laten wegsnijden, waarvan ik nu één keer gehad heb. Ik ben als de dood voor naalden, ingewanden en bloed. Alleen al als ik een naald, ingewanden of bloed zie word ik misselijk en duizelig. Maar goed, ik wist dat dit nou eenmaal moest gebeuren dus na  in oktober vorig jaar al een verwijsbrief te hebben gehad van de orthodontist en nu al twee maanden zomervakantie te hebben gehad, had ik dan eindelijk telefonisch een afspraak gemaakt. Ik moet écht zeggen dat ik een hele aardige mevrouw aan de lijn kreeg die alles precies goed uitlegde hoe het allemaal zou verlopen, zo’n afspraak. Ook legde ze heel de weg in het ziekenhuis uit, wat me toch wel goed van pas kwam met mijn oriëntatie skills. Dat is nog eens wat anders dan als ik naar de huisarts of tandarts bel zeg, wat een chagrijnen krijg ik daar toch altijd aan de telefoon…  In elk geval had ik dus een afspraak gemaakt, wat ik toch wel goed van mezelf vond! HahaJ

Tweede overwinning: Aangekomen op de goede locatie
Afgelopen woensdag was het dan zover… Ik moest naar de kaakchirurg. Mijn wekker ging al om 7.30 (Dat is eeeerg vroeg voor mij, zeker in de vakantie), waarna ik me rustig zowel lichamelijk als geestelijk kon voorbereiden. Hoe dan? Nou, gewoon rustig even douchen, wat eten en keeeeihard met wat liedjes mee blèren. Toen was het toch echt tijd om te gaan, dus bracht mijn moeder me naar het ziekenhuis. Daar aangekomen moest ik eerst nog even een afsprakenkaart halen, een zenuwplasje doen en vervolgens me melden bij de goede locatie.

Derde overwinning: Naalden overleefd
Eerst moest ik even meelopen met een mevrouw om te vertellen wat voor medicijnen ik allemaal slik, of ik allergieën heb of dergelijke ziektes etc . Daarna moest ik nog even wachten in de wachtkamer en vervolgens zat ik al op een stoel waar ik de verdoving zou krijgen. De arts stelde zich even kort voor. Hij leek me best aardig en opvallend wel erg jong. Het wachten op deze arts duurde wel zo’n tien minuten, wat het toch allemaal wel wat zenuwslopender maakte. Hij legde alles nog een keer uit en toen kwam hij met wat spuiten aanzetten… Zodra ik er een zag deed ik mijn ogen dicht, dat leek me het beste plan. Ik deed mijn mond open en voelde die naald in mijn tandvlees verdwijnen, wat toch wel een heeeeel akelig gevoel was. Bah. En dat dus vijf keer, want vijf spuiten, jawel. Daar ga ik verder niet uitgebreid meer over vertellen, want ik voel me nu ik dit schrijf al weer een beetje misselijk ervan worden.

Vierde overwinning: De werking van de verdoving
Na de verdoving moest ik weer even in de wachtkamer gaan zitten totdat de verdoving helemaal goed zou werken. Eenmaal in de wachtkamer voelde ik langzaam de linker helft van mijn tong, kaak en mond dik worden. Naja, het werd niet dik, maar dat voelde zo (het was gevoelloos, maar weet het niet anders uit te leggen). Opeens kreeg ik het heeeeel erg heet, benauwd en werd een beetje misselijk. Ik voelde me tong gewoon in mijn keel, daar werd ik totaal niet goed van. Ik begon vlekken te zien, dus ging ik even voorovergebogen met mijn hoofd tussen mijn knieën zitten. Geen idee hoe lang ik zo heb gezeten, maar toen ik weer beetje overeind kwam zitten, voelde ik me al een stukje beter. Ik wilde een slokje water nemen, want die smaak in mijn mond was ook niet te harden. Dit ging wel een beetje moeizaam, aangezien ik maar vanaf een kant van mijn mond kon drinken. Ook keek ik even in de reflectie van mijn mobiel om te checken of mijn wang al dik was, maar dit was niet het geval. Er zat nog een vrouw in de wachtkamer tegenover me, die een beetje om mij moest lachen. Ik zat namelijk met mijn wijsvinger een beetje in dat ‘gevoelloze’ gedeelte van mijn mond te prikken om te kijken of ik het nog ergens wél voelde. Dit zou er wel komisch uit hebben gezien. Ik moest daarom weer om die vrouw lachen, waardoor ze me zei dat ik al een beetje een scheve lach heb… Fijn.

Vijfde overwinning: De Kaakchirurg zelf
Eenmaal liggend op de stoel bij de kaakchirurg zelf, legde de assistente precies uit wat er nu weer ging gebeuren. Hier moest ik weer even op die arts wachten… Maar toen hij er eenmaal was, werd heel mijn lichaam bedekt met een soort ‘papierachtige stoffen doek’. Alleen mijn mond en neus hadden een opening. De assistente zei tijdens de behandeling dat ik me ogen ook kon sluiten tegen het felle licht, maar toen dacht ik bij mezelf “lieve assistente, Ik heb aaaallaaang me ogen dicht joh! Niet tegen dat licht, maar tegen al die haken, mesjes, boren, handen, draadjes, stangetjes etc. die ik écht nieeet wil zien”. Nu ik dit schrijf moet ik weer even diep ademhalen. Maar goed, de assistente was wel echt top, ze zei precies wanneer wat gebeurde en wanneer ik even moest bijdraaien. In het begin prikte de arts me met een soort naald in het gedeelte waar hij moest snijden, om te kijken of ik daar geen gevoel meer had. Dat was gelukkig niet het geval, dus kon de behandeling beginnen. Eerst moest hij wat tandvlees ‘wegboren’, zodat hij wat makkelijker kon ‘snijden’. Tijdens dat boren, voelde ik allemaal spetters in mijn mond springen…. Waarna ik 2 seconden later allemaal bloed proefde…. Jak, wat was ik blij dat ik lag, want anders was ik écht in een diepe coma gevallen. Gelukkig spoelde de assistente ook zoveel mogelijk weer weg ondertussen. Na het snijden, begon de arts aan mijn kies te sjorren, waarbij het voelde alsof mijn kaak werd dubbelgevouwen… En toen werd er aan mijn kies getrokken… Ik hoorde het letterlijk kraken, Bah. Vervolgens kwamen de hechtingen erin en was ik ‘klaar’. Ik moest nog even op een gaasje bijten, die ik later zelf moest verwijderen. En dan, kon ik alweer uit de stoel opstaan richting de balie voor een vervolg afspraak.

Zesde overwinning: Uitwerking van de verdoving
Bij de balie aangekomen, nam mijn moeder voor me het woord die een volgende afspraak voor me heeft gemaakt voor over twee weken. Bij de apotheek moest ik nog even pijnstillers ophalen en daarna mocht ik dan weer naar huis. Thuis aangekomen, heb ik het gaasje eruit gehaald, pijnstiller ingenomen en ben ik in bed gaan liggen. Ik kon niet in slaap komen, dus langzaam aan voelde ik dat de verdoving uitwerkte. Dit was absoluut geen fijn gevoel, alsof heel mijn linker kaak, tong en lip sliepen (dat tintelgevoel). Ik was ook heel erg misselijk en duizelig door de verdoving geworden, maar gelukkig voelde ik de pijn nog niet echt. In de middag kreeg ik wel erg honger, maar eten lukte echt niet. Ik dronk maar wat van een fruitonbijt drankje en later at ik wat van die zachte mandarijntjes uit blik. ’S avonds móest ik echt wel wat eten, want (zeker met mijn minimale gewicht) van de trek werd ik nog misselijker én duizeliger. Ik holde een zacht broodje uit, maar zelfs dat deed zeer met kauwen. In de avond ging ik maar redelijk op tijd naar bed (voor mijn doen).

Zevende overwinning: The Day After
Om 7.00 werd ik met een helse pijn wakker. Ik wilde naar beneden lopen om pijnstillers in te nemen, maar dat ging wat moeizamer dan verwacht. Doordat ik niks op mijn maag had, was ik zo duizelig dat ik stapje voor stapje voorzichtig van de trap af ging. Eenmaal beneden aangekomen, leek het mij daarom verstandig om eerst even wat te eten. Na een kwart banaan (waar ik 20 minuten over deed) kon ik de pijn echt niet meer aan en nam dus de pijnstiller. Vervolgens heb ik nog heerlijk even tot 11.00 geslapen. Maar toen kwam ik helemaal niet meer naar beneden. Bij de eerste poging viel ik gelijk flauw toen ik voorzichtig uit mijn bed stapte en bij de tweede poging ging ik eerst even naar de badkamer, waar ik ook in elkaar zakte (misschien omdat ik mezelf met een enorme hamsterwang in de spiegel zag, haha). Bij de derde poging ben ik wel beneden gekomen, maar vraag niet hoe. Toen ik beneden was, verbood mijn moeder me de rest van de dag naar boven te gaan. Zo heb ik de rest van deze dag op de bank gelegen. Ik durfde het eindelijk aan om even met mijn tong te voelen hoe mijn mond er aan toe was… Toen kwam ik erachter dat die hechtingen gewoon vanaf mijn gehemelte tot aan mijn wang doorlopen… Nooit geweten dat verstandskiezen zo’n grote ruimte in beslag nemen in je mond. Maar goed, na eenmaal wat brood (te hebben gedoopt in bouillon) binnen te hebben gehad, ging het een heel stuk beter. Ik was nog wel ontzettend moe en kon echt geen oog bijna open houden (mede doordat mijn dikke wang mijn linker oog half dichtknijpt voor mijn gevoel). In de avond had ik natuurlijk weer enorme trek. Na al dat fruit in blik en fruitontbijt en zachte broodjes wilde ik wel iets anders proberen. En dat ‘wat anders’ werd…. Pannenkoeken. Wel pannenkoeken uit een verpakking, maar tot mijn verbazing waren deze best wel zacht en kreeg ik ze dus best makkelijk weg. Jammer genoeg kon ik ook geen tien van deze dingen achter elkaar aan eten, want ik werd er wel een klein beetje misselijk van. Maar goed, ik had in elk geval weer wat op mijn maag.

Achtste overwinning: Twee dagen latuur… Oogjes zijn weer open
Nu ik dit lange stuk schrijf, ben ik alweer twee dagen verder. Gister kon ik nog geen uur naar een beeldscherm kijken zonder even mijn oogjes dicht te moeten knijpen en nu kan ik alweer wat foto’s bewerken en dit bericht schrijven voor mijn blog. Gelukkig, functioneer ik dus al wat beter! Eten gaat nog wel moeilijk. Dat doet nog erg zeer, dus als iemand nog tips heeft voor lekkere en met name ‘zachte’ hapjes, graag! Want om nou de komende dagen alleen maar zacht broodjes, fruit uit blik en pannenkoeken te eten… Naja, het is natuurlijk beter dan niks. Mij is ook verteld dat ik warme drankjes beter even kan vermijden om het bloed niet te stimuleren in mijn mond… Aangezien ik nogal een thee/koffie freak ben, ben ik erg dankbaar dat dit ook in het ‘koud’ verkrijgbaar is. Ik hoorde vooraf ook al van veel mensen dat ik wel veel ijsjes zou gaan eten de komende weken… Nou, dat valt eerlijk gezegd wel mee. Ik ben sowieso niet echt een fan van waterijsjes, maar ik heb al helemaal niet het idee dat dit ‘verdovend’ werkt, maar goed ieder zijn ding.

Negende overwinning: Meevaller
Al met al, ben ik erg opgelucht dat het ergste nu even voorbij is. Ik moet eerlijk zeggen, ik voel zeker die ‘hechtingen’, maar de pijn had ik veel erger verwacht. Dus dat valt weer mee. Sowieso heb ik me denk ik wel veel meer druk gemaakt dan nodig was. Want van de behandeling zelf, heb ik door de verdoving zowat niks gevoeld. Terwijl ik me dáár meer druk om maakte dan de dagen erna… Nu heb ik wel een heel lang verhaal geschreven zie ik, maar ik post het toch maar. Ik hoop dat iedereen die ook ooit naar de kaakchirurg moet en alles in dit bericht heeft gelezen, nu niet bang is geworden, maar juist enigszins gerust is gesteld dat uiteindelijk alles weer goed komt. In elk geval weet je nu wat je te wachten staat en dat dat allemaal misschien erger lijkt, dan het is. Het is wel een beetje een gek idee, zoals mijn moeder ook zei, dat je gezond naar het ziekenhuis gaat en er ‘ziek’ weer uit komt… Maar goed, nu moet ik nóg een keer over twee weken. Maar daarna zal ik in elk geval niet bang hoeven te zijn dat mijn verstandskiezen pijnlijk zullen doorkomen op een ‘slecht’ moment en dat ik ze dan alsnog moet laten trekken bij de tandarts (die vaak veeel slechter verdoofd én geen pijnstillers voorschrijft). Zoveel woorden in dit bericht en dan te bedenken dat dit nog maar deel 1 is… Het vervolg komt later. Ennn oja, ik heb bij dit bericht bewust géén foto’s geplaatst.