Ja toch, Niet dan! – ‘Niet lullen maar poetsen’

Omroep PowNed bracht de serie ‘Niet lullen maar poetsen’ uit. In zes afleveringen volgt Rutger Castricum zes Rotterdamse jongeren uit rijke gezinnen. Alle zes jongeren doen er alles aan om niet geassocieerd te worden met het ‘rijkeluiskindje’. Ze nemen Rutger dan ook mee in een wereld waar ze dat willen laten zien.

“De start ups schieten in deze serie dan ook als paddestoelen de grond uit. Mode boetiekjes, blogs en visagie aan huis bij rijke Rotterdamse dames. Alles om maar aan de wereld te kunnen laten zien dat ze op eigen benen willen staan. Want wat hun vader kan, dat kunnen zij natuurlijk ook. Ze hebben het succes immers met de paplepel ingegoten gekregen. En ook de opvoeding is altijd volledig ingericht geweest op succesvol ondernemen. Het gezin wordt in Hillegersberg benaderd als een businessmodel.” –PowNed

‘Niet lullen maar poetsen’ is een echte Rotterdamse uitspraak die bij deze serie maar al te goed wordt geïllustreerd. Jolique, Koen, Gigi, Kees-Jan, Kim en Kim bewijzen dat je met alleen maar ‘lullen’ niks bereikt. ‘Poetsen’ is het sleutelwoord. Daarmee bewaken deze jongeren de Rotterdamse mentaliteit van na de oorlog.

Hier kun je de afleveringen terugkijken:
http://www.powned.tv/programmas/nlmp.html

Ja toch, Niet dan!

~Deeserve it

Advertenties

Hebben de ‘media’ als enige dé schuld?!

reactiesHet lijkt allemaal zo mooi voor burgers… Nooit meer wachten totdat de (lokale) krant door de brievenbus valt, want om de tien seconde verschijnt er toch wel weer een nieuwsbericht op je tijdlijn van Facebook. Of je krijgt een appje van een vriend die “nou toch weer eens iets meegemaakt heeft joh”. Maar wat als ik jou nou eens vertel dat de gevolgen van deze manier van nieuwsvergaring niet alleen voor (lokale) journalisten negatief zijn, maar óók voor jou als burger?

Zeg nou zelf, de kritiek op de ‘media’ schijnt als maar weer naar boven te komen in de meeste discussies op sociale media… Waarom is dat zo? Is er dan echt iets mis met de ‘media’? Doen zij hun werk écht niet goed? Of ligt het ook een beetje aan de lezers zelf? Of komt het omdat sociale media anders omgaan met berichten dan de bedoeling is? Zijn de kleine lettertjes onzichtbaar geworden? Of komt het doordat iedereen alleen nog maar sensatiezuchtige kranten leest op internet? Ik hoop een deel van deze vragen met dit artikel te beantwoorden.

De wegebbende lokale journalistiek
Lokale journalisten krijgen steeds meer moeilijkheden om hun taak van controle op bedrijven, organisaties en gemeente uit te voeren. Dit komt doordat er steeds meer journalisten weggaan uit de lokale journalistiek. Waarom is dat zo? Het is bijna niet meer mogelijk om rond te komen van het geld dat ze daarmee verdienen, want onthoud: journalist zijn is ook gewoon een beroep om de kost mee te verdienen en de meeste willen dit niet aanvullen door ‘sensatie’ te ‘verzinnen’. Waarom is het inkomen van lokale journalistiek dan zo laag? Burgers lezen de krant minder, kijken eerder op Facebook en andere sociale media om te zien of er wat gaande is, omdat dat makkelijker is. Ook zijn er nauwelijks burgers die bereid zijn om te betalen voor lokale kranten. Waarom zouden ze ook, als het toch gratis te vinden is op internet? Het antwoord daarop komt later in dit artikel. Adverteerders hebben op deze manier steeds minder belang bij advertenties in kranten, waardoor de advertentie-inkomsten bij lokale kranten dus dalen, en daarmee dus de gehele omzet. Hierdoor vindt er bij de lokale redacties reorganisatie plaats: er wordt genoegen genomen met minder journalisten. Dit betekent niet meteen dat de kwaliteit achteruit gaat, de overige journalisten zullen er nog alles aan doen om hun geschreven artikelen zo goed mogelijk te onderbouwen. Wel zal de krant dunner worden, waardoor nog minder mensen het lezen, waardoor advertentie-inkomsten nog meer dalen, waardoor er weer reorganisatie plaatsvindt en de krant nóg dunner wordt en zo daalt uiteindelijk de kwaliteit wel. Dit wordt ook wel de ‘neerwaartse oplagespiraal’ genoemd.

Negatieve gevolgen voor de burger
Iedereen kent wel iemand die altijd maar kritiek heeft op nieuwsberichten. Degene vindt dat de media een punt in een nieuwsbericht benadrukken terwijl dat niet de hoofdzaak behoort te zijn, bovendien wordt een verhaal niet van verschillende kanten belicht, is er dus altijd één slachtoffer, en daarbij is er gewoon te veel aandacht voor sensatie. De media is volgens degene de enige schuldige, want “De Media dit… De Media dat…” Als je aan degene vraagt waar hij/zij dit nieuws vandaan heeft, antwoordt degene met “Facebook, Twitter, het AD of de Telegraaf”, of terwijl allemaal media die uit zijn op sensatiezucht. Sociale media (Facebook, twitter etc.) zijn geen journalistieke media. Het AD en de Telegraaf zijn geen kwaliteitskranten (wel populaire en dus sensatiekranten). Dit zelfde geldt eigenlijk voor alle nieuwsberichten die je op sociale media tegenkomt. De nieuwsberichten mét kwaliteit kun je namelijk niet gratis (soms uitzonderingen van o.a. de Volkskrant, al kan je geen volledige artikelen lezen) op internet lezen. En ja, als dit soort mensen niet bereid zijn om voor traditionele media te betalen, dan zullen zij nooit hun vragen bij nieuwsberichten – die zij wel lezen – beantwoord krijgen en dus zullen zij kritiek op alle media blijven houden en bovendien de media enorm gaan wantrouwen.

Wat niet vergeten mag worden
De media is (helaas) een heel breed begrip. Onder de media vallen veel meer dan alleen journalistieke zenders. Veel mensen vergeten dat vrijwel alleen de traditionele media (kranten als NRC, Trouw, Volkskrant) nog échte journalistieke kwaliteitskranten zijn. Onder de rest van de media vallen ook nog radio-omroepen (mét publieke en commerciële omroepen), televisiezenders (met publieksgerichte en commerciële zenders), verschillende platforms van sociale media waar mensen zelf van alles kunnen uploaden (user-generated content): YouTube, Facebook, Twitter… Alleen de NPO heeft op televisie en radio nog een duidelijke journalistieke insteek, voor de rest wordt alle berichtgeving met een amuserende insteek uitgezonden.

Nog een verklaring voor discussies op sociale media
Steeds meer mensen posten zelf ‘nieuws’ berichten op sociale media. Denk aan iemand die getuigen was van iemand die een ander verrot scheldt… De getuigen filmt op het moment dat de scheldende partij uit zijn slof is geschoten, vervolgens wordt deze ‘dader’ kapot gescholden op sociale media… en is er niemand die zich afvraagt waarom die persoon zo uit zijn slof schoot.. Dan vraag ik me toch wel af of het zo’n goed idee is om de ‘burger’ als journalist te zien op sociale media.. Naar mijn mening worden de nieuwsberichten op deze manier veel te gekleurd.. en dat is precies waar de discussie-voerders op sociale media weer kritiek op hebben… zonder te achterhalen dat dit soort berichten niet worden geplaatst door échte journalisten… Dit wekt bij mij wel enige zorgen. Zeker als ik me moet indenken hoe journalisten hier weer verder mee moeten omgaan.

Duss…
Door de overspoeling van berichten uit de media (en dan bedoel ik zowel kwaliteitskranten als sociale media) lijkt het bijna onmogelijk om de juíste weergaven eruit te filteren. Maar die zijn er dus zeker wel! De burger lijkt steeds meer kritiek hierop te geven, maar ziet zelf niet in dat zij hier medeverantwoordelijk voor is. Sterker nog, de burger heeft hier mede zelf voor gezorgd. Misschien onbewust, maar misschien wordt het wél tijd om eens flink na te denken over de situatie waar de ‘media’ zich nu in verkeert. De lokale journalistiek valt misschien niet meer te redden…, maar de landelijke daarentegen nog zeker wel!

Gebruikte bronnen o.a.:
http://www.journalistiek2025.nl/bundles/svdjui/documents/Scenario-onderzoek-SvdJ.pdf
http://www.nrcreader.nl/artikel/2154/de-regionale-krant-kwijnt-weg

~Deeserve it

Is 3FM Serious Request écht een actie voor het goede doel?

serious requestIn het reclame spotje van Serious Request 2015 doet een Arabisch meisje verslag over hoe het is om in een oorlogsgebied naar school te gaan. Het spotje is pakkend, de kijker wordt meegezogen in haar verhaal en vervolgens vraagt 3FM of jij mee wil helpen om kinderen en jongeren in conflictgebieden een betere toekomst te bieden. Een prachtig initiatief, denk ik na afloop van dit promotiefilmpje. Verandert mijn mening als ik hoor dat deze meid in het spotje helemaal niet écht naar school gaat in een oorlogsgebied, maar is ingehuurd als model?

Mijn antwoord is “Nee”. Ze vertelt namelijk een verhaal van vele andere jongeren die dit wél meemaken. Wat maakt het dan uit dat zij als ‘model’ wordt gebruikt? Wat maakt het dan uit dat dit spotje in Marokko is opgenomen en niet in een conflictgebied? Voor mij geeft dit alleen de professionaliteit van 3FM weer. 3FM is op zichzelf geen goed doel, 3FM is een radiozender van de NPO. Hun taak is niet om als hulporganisatie naar conflictgebieden te reizen, sterker nog als journalisten horen zij hier los van te staan. Bovendien wordt het geld opgehaald voor het Rode Kruis. Het Rode Kruis is daarentegen wél een hulporganisatie die de taak heeft om het geld goed uit te besteden.

Cijfers uit de context getrokken
Het reclame spotje heeft volgens de Telegraaf zo’n €61.579 gekost. Ik kan me alleen al enorm ergeren aan dit soort media die met cijfers gaan gooien zonder ze in enige context te plaatsen. Dit doet me ook weer denken aan de hele heisa rondom de bezuinigingen in het onderwijs in Nederland zelf… Politici riepen cijfers, waarna vervolgens mensen wel gaan denken van “Goh, dat is echt wel veel geld ja.” Zonder enig besef hoeveel er aan andere doeleinden wordt uitbesteed. Bovendien heeft een woordvoerder van de omroep gemeld dat de reclame, net zoals bij eerdere edities van 3FM Serious Request, wordt betaald uit het marketingcommunicatiebudget van de NPO. Dit betekent dat de ‘investering’ dus niet wordt afgetrokken van de totale opbrengst van de actie. Deze totale actie van Serious Request levert ieder jaar rond de €12.000.000 op, als zo’n professioneel reclame spotje helpt om dit doel te bereiken is dat toch alleen maar mooi?!

Worden de donaties werkelijk goed besteed?
Ik vroeg mezelf ook wel af waarom de Telegraaf haar waakhondfunctie als journalist niet beter gebruikt om uit te zoeken of het geld van Serious Request wel op de goede plek terecht komt. In vergelijking tot het spotje hebben we het dan namelijk wel over een veel groter bedrag, dat ook nog wordt geleverd door donaties van mensen die (meestal) niet zelf bij deze omroep of het Rode Kruis werken. Er zijn namelijk altijd wel genoeg goede doelen die mensen niet willen steunen, omdat er geen duidelijkheid is over wat er precies met het geld gebeurt. Maar al snel kwam ik erachter waarom de Telegraaf hier niet voor had gekozen. Het Rode Kruis zorgt er namelijk écht voor dat dit geld besteed wordt aan het gekozen doel, mits we van de voorgaande elf acties uitgaan. Het Rode Kruis is namelijk verplicht om elk jaar een jaarverslag uit te brengen over wat er precies tot in details is gebeurt met de financiële middelen die zij hebben ontvangen. Als voorbeeld hiervan is het jaarverslag van 2014 in PDF via de volgende link te downloaden, mocht je het zelf willen checken: http://www.rodekruis.nl/resultaten/jaarverslagen/jaarverslag-2014 (P. 75 van het PDF geeft een duidelijke tabel over de financiële gegevens van Serious Request)

Duss….?
Kortom is Serious Request van 3FM in samenwerking met het Rode Kruis dus gewoon een erg mooie en goede actie die met behulp van professionaliteit groots wordt aangepakt om een fantastisch doel te bereiken. Dit jaar staat het doel: Een betere toekomst voor kinderen en jongeren in conflictgebieden centraal. Als je wil weten hóe dit doel dan kan worden bereikt met donaties, raad ik je aan om deze pagina te lezen: http://seriousrequest.3fm.nl/nieuws/detail/5351185/doel-3fm-serious-request-2015-bekend Hier staat heel duidelijk weergegeven waar het geld aan zal worden uitbesteed en hoe miljoenen kinderen en jongeren daardoor geholpen worden.

Het is goed om te weten waar jouw geld naartoe gaat als je doneert. Dit heb ik voor mijn lezers dan ook even uitgezocht als het gaat over Serious Request. Wees dus niet bang als je wil doneren, het komt ongetwijfeld goed terecht en je draagt dan dus écht bij aan de toekomst van kinderen en jongeren in oorlogsgebieden in onder andere Syrië, Zuid-Soedan, de Centraal Afrikaanse Republiek en de Democratische Republiek Congo.

“Samen staan we sterk.”

~Deeserve it

Een kijkje in het leven van een student journalistiek

IMG_8860kOp dit moment zijn er in mijn hersenen zo’n tien programma’s opgestart en staan er meer dan twintig tabbladen open. Variërend van onderwerpen, artikelen, interviews, radio- en tv-montages, brainstormsessies, analyses, montages, voorbereidingen, afspraken en regelingen, loopt alles door elkaar. En wat gebeurt er met ieders computerscherm waarin té veel programma’s en tabbladen openstaan? Het systeem loopt vast, er komen foutmeldingen voorbij en je wordt gedwongen om jouw pc opnieuw op te starten.

Zo gaat dat dus al een paar weken met mijn hersenen (ja, die heb ik, mocht iemand daar een grap over willen maken). Ik voel me als een kind die nog nooit water heeft gezien en in het diepe wordt gegooid zonder zwembandjes. Aan de zijkant zie ik vijf kinderen van mijn leeftijd staan die de visjes in het water moeten vangen zonder hengel, terwijl ik als een verzuipend hondje probeer om mezelf op het vlot te trekken. In deze poging, zie ik een kind die vrijwillig het water inspringt en naar de bodem duikt om met zijn blote handen tevergeefs een visje te vangen. Een ander kind zie ik stilletjes afwachten wat de anderen gaan doen en weer een ander kind haalt zijn lunchtrommeltje tevoorschijn om een hapje van zijn appel te nemen. De laatste twee kinderen kijken elkaar met rollende ogen aan, trekken met hun superkrachten alle kinderen bij elkaar en halen zes kleurpotloden en een tekenblad tevoorschijn waarop ze met zijn allen zes verschillende bloemetjes tekenen. ‘In een redactie werken’, wordt dit ook wel genoemd door hun docenten.

Samenwerken in een redactie
In dit blok zijn we bezig met radio- en televisiejournalistiek. En als er één ding hierbij erg belangrijk is, is dat wel samenwerken. En dat blijkt lang niet altijd zo gemakkelijk te zijn voor journalistiekstudenten… Dan heb ik het niet zozeer over het kiezen uit verschillende ideeën, dat is namelijk nog wel te overzien. Nee, ik heb het meer over de vorm van ‘communicatie’. Zo’n redactievergadering kan heel handig zijn, maar als er daarvóór of erna onderling iets verkeerd wordt begrepen, ontstaan er geen leuke situaties. Daarbij kan zo’n WhatsApp groep ook heel handig zijn om dingen af te spreken, maar als iemand in deze groep kritiek levert…. komt dat al snel verkeerd (en persoonlijk) over. En dan heb ik het nog niet eens over de echte ‘praktijk’.

Radio- en televisie items
De uitvoering van de besproken opdrachten in de redactie, moet heel goed worden voorbereid. Voor een radio item moeten we aan enorm veel details denken: interview regelen, researchen, vragen voorbereiden, opnameapparatuur reserveren en ophalen, op locatie zo min mogelijk ruis regelen, de microfoon zo geleidelijk mogelijk bewegen van journalist naar geïnterviewde, een voice over opnemen en uiteindelijk het item monteren. Bij een televisie item komt daar nog veel meer bij kijken: juiste compositie zoeken voor het interview op locatie, geluid checken, zorgen dat de microfoon niet in beeld komt, meedraaien als de geïnterviewde beweegt, tussenshots maken én hopen dat op de draaidag van een locatie buiten het weer meewerkt…

Gekkenhuis én extra verzwaring
Naast de opdrachten om in redacties te werken, zijn er ook nog genoeg andere vakken waar heel wat voor moet worden gedaan. Voor Nederlands een geschreven portretterend interview, voor Engels een Engelstalig geschreven interview, een radio- en televisie-analyse, een aantal blogberichten met een ‘nieuws’ onderwerp gekoppeld aan journalistiek, voor het vak ‘democratie’ een interview over een burgerinitiatief voor vluchtelingen én de bijbehorende theorie bestuderen voor de enige theorietoets van dit blok en ga zo maar door. Daarnaast doe ik ook nog eens voor de gezelligheid mee met de verzwaringsprocedure (om de opleiding in 3 jaar te doen in plaats van 4 jaar). Hiervoor staat een tabblad open voor een televisiereportage én een individuele radioreportage én een aangename toets ‘debatteren’.

Een voorproefje van een échte journalist
Graag zou ik komende weken helemaal niks doen en tot rust komen, maar als ik alle deadlines wil halen, zal ik toch écht een deel van mijn kerstvakantie moeten opofferen. Om eerlijk te zijn, leef ik nu wel al een akelig voorproefje van het leven van een échte journalist. Een journalist moet over het algemeen namelijk 24/7 bereikbaar zijn, altijd alert zijn en is dus altijd met van alles tegelijk bezig… Ik vraag me voortdurend af waarom ik hier überhaupt aan begonnen ben… Maar dan bedenk ik me dat ik niet anders kan. Mijn passie ligt hier, mijn nieuwsgierigheid kan ik niet bedwingen, ik wil iets betekenen voor de maatschappij en ik geniet stiekem van de drukte, ook al raak ik zo vermoeid.

Door alle ‘kopjes’ van de tabbladen in mijn hersenen op een rijtje te zetten en deze vervolgens te verdelen onder de dagen in mijn agenda, kan ik ze één voor één openen en afsluiten. Dit zorgt ervoor dat ik niet net zoals een computersysteem zal vastlopen of crashen. Als journalist kan je helaas dus niet altijd vertrouwen op de techniek… maar gelukkig wel op je eigen verstand.

Mijn lezers die wél vakantie hebben, rust lekker uit! Én hele fijne feestdagen gewenst! 🙂

Liefs, Dee

~Deeserve it

De struggles achter het maken van een Selfie

Selfiedelete“Ennn het is weer zover.. Ik móet een nieuwe selfie maken, want die profielfoto die ik nu op Facebook heb kan dus écht niet meer. Ik werk nog even snel mijn make-up bij, pak mijn camera en voel het zweet op mijn lichaam al uitbreken. Ik kijk in de lens, probeer zo natuurlijk mogelijk te lachen, klik en draai meteen mijn schermpje om of te kijken of de foto oké is. Na deze routine zo’n 100 keer te hebben gedaan, ben ik het meer dan zat. Dan maar geen up-to-date foto op instagram.”

Al een lange tijd vraag ik me af waarom er mensen zijn die élke dag maar liefst 2 selfies op instagram plaatsen, 10 op Snapchat en elke week minstens 1 keer hun profielfoto veranderen op Facebook. Waarom begrijp ik dit niet? Omdat één selfie bij mij al zoveeeel struggles oplevert:

1. Leuke achtergrond zoeken
Ik moet een leuke achtergrond vinden, want ja zo’n saaie witte muur komt ook zo gemaakt over toch?
2. Make-up bijwerken
Ik moet mijn make-up echt wel perfect bijwerken, want ja op een foto zie je alles tot in details.
3. Hoe poseren?
Ik moet de keuze maken om recht in de lens te kijken of toch maar een beetje schuin poseren, want ja het moet ook geen pasfoto worden hé.
4. Natuurlijk lachen in een verkrampte houding
Ik moet ondanks de verkrampte houding die ik aan neem (comfortabel zitten ziet er ook zo lomp uit) toch zo natuurlijk mogelijk proberen te lachen.
5. Resultaat teleurstellend
Ik moet even de al gemaakte selfies bekijken, zit er al wat tussen? Nee, oké andere positie.
6. Veranderen van positie
Na de volgende 10 selfies weer even checken, is deze positie zo wel goed? Mooi, nu nog een keer maar dan iets meer lachen.
7. Details-foutje
Hé, best aardig, alleen dat ene plukje haar zit écht zó raar.
8. Goede positie verloren
Even een spiegel pakken, ja nu zit dat plukje weer goed. Maar helaas, nu kan ik die goede positie niet meer vinden.
9. Wanhoop en honger
Al een uur voorbij en nog geen leuke selfie… Ik heb honger, zal ik eerst wat eten? Nee, ik ben nu bezig en die perfecte selfie zal ik na al mijn moeite nu krijgen ook!
10. Laatste poging
Oké, deze selfie is best aardig. Toch neem ik er nog een paar, misschien wordt het nog beter.IMG_0203
11. 100 foto’s nakijken
Ondertussen heb ik zo’n 100 foto’s in mijn fotogalerij staan… Moet ik die nou allemaal nog een keer voor de zekerheid bekijken? Of zal ik ervanuit gaan dat de laatste de beste is? Gevaarlijk, laat ik eerst maar even wat eten.
12. Selfies wissen
Stel dat je een afbeelding op je telefoon of camera moet laten zien aan iemand vandaag… Snel al die selfies wissen! Wat zal degene anders wel niet van jou denken…
13. De juiste filter kiezen
En dan heb ik éindelijk een selfie die ik als potentiele kandidaat voor mijn nieuwe profielfoto zie. Nu alleen nog even een leuk filtertje op Instagram kiezen… Pffoe, dat valt ook niet mee. Is er nou werkelijk geen enkele filter die mijn selfie een extra touch kan geven?
14. Pauze-momentje
Ik geef mezelf even de tijd om iets anders te doen. Als ik die selfie over een uur nog steeds wel oké vind, dan zal ik hem posten. Ik staar er nu al zo lang na, dat ik mijn hoofd zie vervormen.
15. Oei, is dat mijn hoofd?!
Na het pauze-momentje schrik ik me de pleuris. Is dat echt mijn hoofd?! Nooit dat ik die foto op sociale media ga laten slingeren.
16. En weer bij af
Laat ik snel een betere selfie maken…….

Ben ik de enige die tegen deze struggles aanloopt als het weer ‘tijd’ is voor een nieuwe selfie? In dat geval zouden we ons misschien moeten afvragen of we onze tijd niet beter kunnen besteden… Want wat levert zo’n selfie nou uiteindelijk écht op?

Naamloos

~Deeserve it