Brandend Content: eerlijk of niet?

Tijdschriften ziet men als merk. Een tijdschrift kan op deze manier sterk of zwak zijn. Dit ligt aan verschillende elementen: oplagen, visie, doelgroep etc. Door dit fenomeen – dat men ook wel Branded Content noemt – wordt de lijn tussen journalistieke producties en betaalde producties erg dun.

Wat veel mensen niet weten is dat iedereen bijvoorbeeld een pagina van een tijdschrift kan kopen. Hier maken bedrijven gebruik van om hun visie te ‘promoten’. De inhoud die deze bedrijven toevoegen aan het tijdschrift sluit zo erg aan bij het tijdschrift zelf, dat veel lezers niet eens door hebben dat die pagina officieel niet van het ‘merk’ zelf is. Dit is vooral vaak zo met advertorials. Deze hebben een erg sterke redactionele uitstraling.

Media
Dit fenomeen wat ik hierboven heb omschreven, wordt ook wel Branded Content genoemd. Branded betekent ‘merk’ en Content betekent ‘inhoud’. Ik vind het erg slim bedacht. Ik denk ook zeker dat zowel bedrijven als de tijdschriften hier verdienste mee kunnen ophalen. Maar of dit helemaal de bedoeling is? Aan de andere kant vind ik het namelijk niet helemaal eerlijk. Als je niks ‘extra’s als tijdschrift hebt, dan kan je op een gegeven moment niet meer voldoende inkomsten opbrengen om te blijven bestaan.

Maar als lezers toch niet merken dat die ene pagina niet van het tijdschrift zelf is… Wat maakt het dan überhaupt uit? Nou, heel veel. Tijdschriften zijn een onderdeel van media. Media zouden eigenlijk ‘objectieve’ of neutrale invalshoeken voor artikelen moeten kiezen. Dit is niet het geval als een bedrijf een artikel schrijft om zijn eigen bedrijf of product te promoten. Hiermee wordt de lezer vaak in de maling genomen en zelfs misleidt.

Journalistiek?
Als je veel populaire tijdschriften leest, heb je vast wel eens gehoord van Sanoma. Sanoma is de grootste publiekstijdschriftenuitgeverij van Nederland (ook al is die Fins). Vele tijdschriften van Sanoma zijn seculier gericht. Dit houdt in dat iedereen de artikelen moet kunnen lezen en ervan moet kunnen genieten. Zo krijgt de blog: Love2bemama  (opgenomen door Sanoma) van Sanoma te horen hoe zij over bijvoorbeeld abortus denkt. Ik vind dit persoonlijk veel te ver gaan.

Ook kranten doen aan Brandend Content. Hier maak ik mij nog meer zorgen over, want dit is toch niet het uitgangspunt van journalistiek? NRC zegt het volgende over Brandend Content:
“NRC Branded Content ontwikkelt, met respect voor de lezer en met de doelstellingen van opdrachtgevers als uitgangspunt, unieke en relevante content die de lezer in vervoering brengt. Dit alles op een manier waardoor de doelstellingen van de opdrachtgever worden gediend. Hierbij staat het inhoudelijk en op journalistieke wijze bereiken van de NRC-achterban centraal.”

Ik vind het allemaal een beetje dubbel, jij niet?

~Deeserve it

Burgerjournalisten moeten ophouden met chanteren

Journalisten zijn vaak standvastige personen. Ze zijn koppig, willen alles zelf doen en blijven grijpen naar hun traditionele waarden. Maar is dit wel zo verstandig? Wordt het niet hoognodig tijd dat zowel de papieren kranten als nieuwswebsites zich volop gaan bezighouden met de mogelijkheden van crossmedialiteit op het internet? Of hebben ze nog wel altijd het beste voor en is de onrust rondom ‘nieuws’ niet alleen de schuld van journalisten?

Steeds minder mensen zijn geabonneerd op een krant. Steeds meer kranten zeggen vaarwel tegen papier. Sommige kranten kiezen voor een combinatie van papier en device. Tegenwoordig komt het nieuws grotendeels tot mensen via de sociale media. Maar betalen voor nieuws op internet? Dat wordt nog steeds vreemd gevonden.

Waarom?
Waarom maakt de opkomst van het internet het allemaal zo moeilijk voor de journalistiek? En wat is hier als journalist aan te doen? Deze vragen spoken al vanaf het begin van dit schooljaar in mijn hoofd. Een concreet antwoord is er niet. Sommige journalisten willen wel inspelen op sociale media, maar geven op deze manier al gauw te snel ‘gratis’ nieuws. Veel burgers vergeten dat journalistiek ook maar een doodgewoon vakmanschap vergt om tot de kern van gebeurtenissen te komen om de échte waarheid te achterhalen. Een schande vind ik dat, maar helaas is het daardoor ook steeds moeilijker voor de journalist om zijn vak belang door te laten dringen bij de burger.

Dag in en dag uit zijn journalisten actief. 24/7 per dag volgen zij het nieuws en dit doen zij allemaal met maar één doel voor ogen: om de waarheid aan de burger te kunnen vertellen. Échte journalisten zijn hier namelijk voor opgeleid en weten precies hoe ze het beste iets kunnen vertellen.  Maar waardering daarvoor? Ho maar! Kritiek spuwen, daar zijn die burgers wel goed in. Zich boos maken om de ‘feitjes’ die ze op Facebook lezen, eindeloos commentaar geven op één kant van het verhaal: dáár zou eens een einde aan moeten komen.

Chantageburgers
Als de journalist het nieuws niet op sociale media zet, doet de burger zich wel voor als journalist om het nieuws daar te plaatsen. Het lijkt wel een chantagemiddel. Toch geven veel journalisten hier steeds meer aan toe. Ze moeten eigenlijk wel, anders worden ze strakjes écht ingehaald door de burgerjournalist. Gelukkig zijn er ook journalistieke platforms op internet te vinden die de transformatie – naar mijn mening – erg goed aanpakken.

Neem Blendle, hier kun je losse artikelen kopen voor ‘zoveel’ cent per stuk. Dit vind ik een ideale oplossing voor mensen die geen tijd of zin hebben om een hele krant te lezen, maar af en toe wel wat achtergrondinformatie zoeken bij een ‘nieuwtje’ dat ze van horen en zeggen hebben ontvangen. Naast Blendle kan ik nog een paar voorbeelden noemen die goed op weg zijn: De Correspondent, Jalta, Reporters Online of MyJour.

Deze laatste voorbeelden ga ik niet uitleggen. Ik daag mijn lezer uit om ze zelf op te zoeken op internet en dán pas een mening te vormen.

~Deeserve it