Beschermt of beperkt Erdogan de vrijheid in Turkije?

Kritische en oppositionele journalisten hebben het niet gemakkelijk in Turkije. Ze worden regelmatig aangeklaagd – in opdracht van president Erdogan – met alle gevolgen van dien. Is dit een teken van onderdrukking van de persvrijheid? Of wordt de vrijheid door alle maatregelen juist beschermd?

De VARA laat over bovenstaande kwestie een interessante en verhelderende documentaire zien. In de documentaire – genaamd De Pen & Het Zwaard – bezoekt correspondent Fidan verschillende journalisten in Turkije. Zowel kritische en oppositionele journalisten als journalisten die Erdogan ‘aanprijzen’.

Activisten
Ik vind beide kanten zeer bijzonder. Een middenweg (dan bedoel ik een neutrale/objectieve journalist) bestaat eigenlijk niet in Turkije. Journalisten in Nederland kiezen nooit een partij, dan zouden zij niet serieus in hun werk genomen worden. Sterker nog, die journalisten worden gezien als activisten. En activisten zijn met iets totaal anders bezig dan met journalistiek bedrijven.

Het verbaast mij dan ook hoe erg kritische journalisten in Turkije eigenlijk spreken als activisten. Dit is voor mij nauwelijks voor te stellen, maar Fidan ontdekt wel een verklaring. Nederlandse journalisten hoeven niet te vechten voor persvrijheid, ze mogen al over alle onderwerpen schrijven die ze willen aankaarten (mits het binnen de wet valt natuurlijk). Turkse journalisten daarentegen nemen risico’s als zij over bepaalde kwesties in hun land schrijven.

Aangeklaagd
Neem als voorbeeld president Erdogan in de media. Hij wil absoluut niet dat journalisten ook maar iets kritisch (in negatieve zin) over hem schrijven, ook al zou hij een (kleine) fout zijn begaan. Toch zijn er genoeg journalisten die hier wél over schrijven en díe worden vervolgens aangeklaagd. Dit vind ik onterecht, burgers hebben namelijk recht op de waarheid.

Maar aan de andere kant zijn er ook journalisten die werken bij tijdschriften waar ze de president met spotprenten en karikaturen belachelijk proberen te maken. Met deze prenten – vind ik persoonlijk – wordt er ‘nieuws’ gebracht, maar altijd ten koste van iemand. Er wordt één kant verteld en daarom vind ik het eigenlijk niet zo gek dat dit bij velen in het verkeerde keelgat schiet.

Vragen
Mede door deze documentaire vraag ik mezelf af: gaan journalisten niet té ver als ze met anderen ‘spotten’? Ik vraag me ook af hoe zij het zouden vinden als er een prent over hun kwam: eentje die weergeeft hoe zij altijd anderen in een negatief daglicht tekenen, hun lezers die ‘die anderen’ uitlachen en hoe zij daarmee hun brood verdienen. Want zeg nou zelf: spotprenten zijn altijd negatief en roepen altijd haat op bij een bepaalde groep die zich aangesproken voelt.

Ik maak er dus geen geheim van dat ik tégen deze manier van nieuws brengen ben. Geef ik nu zelf ook niet te veel van mijn mening? Op een blog vind ik dat zelf kunnen, voor een officieel medium zal ik daar voor uitwijken. Ik wil hier ook geen haat zaaien of anderen veroordelen, maar ik wil wel stof tot nadenken meegeven. Want het dilemma is er: als iedereen alle vrijheid gebruikt die hij/zij heeft, werkt dat dan niet averechts als dit allemaal ten koste gaat van een ander zijn/haar vrijheid?

Zou het niet gewoon beter zijn om elkaar recht te wijzen waar het hoort, maar elkaar verder in onze waarden te laten?

De documentaire De Pen & Het Zwaard van de VARA:
http://www.npo.nl/de-pen-het-zwaard/01-05-2016/VARA_101378929

~Deeserve it

Waarom ik wél koos voor de Franse overlay

Flag_of_FranceHet lijkt wel alsof elke keuze die een mens maakt uit solidariteit een uitleg nodig heeft. Alles wat op sociale media verschijnt, moet tegenwoordig besproken worden. Zo kwamen er na de instelling van de Franse vlag als overlay op profielfoto’s op Facebook een hoop vragen. Waarom alleen de vlag van Frankrijk? Waarom niet de Syrische of Iraakse vlag?  Alsof iedereen zonder erbij na te denken maar iets doet… Daar ben ik het niet helemaal mee eens, want ik heb er heel bewust voor gekozen om wél een Franse vlag als overlay te nemen.

Uiteraard om Parijs en daarmee heel Frankrijk een teken van solidariteit te geven. Maar wat ik nog belangrijker vind, is dat Frankrijk net zoals het land waarin ik woon: Nederland, een westers land is. Westerse landen hebben vrijwel allemaal een zelfde soort bestuur, waarbij vrijheid, veiligheid, gelijkheid en rechten van de burgers centraal staan. Dit bestuur is bijna het tegenovergestelde van het bestuur in Arabische landen waar er sprake is van dictaturen, waarin burgers zeer beperkte vrijheid hebben en er sprake is van censuur en corruptie (over het algemeen). Persoonlijk vind ik dat je met een vlag een land steunt en daarmee de bijbehorende regering. Als ik een Syrische of Iraakse vlag als overlay zou kiezen, zou ik dus (nogmaals naar mijn mening) het gevoel hebben dat ik een dictatuur steun. Dit gaat tegen al mijn principes in en daarom heb ik daar niet voor gekozen.

Één voor allen, allen voor één
Bovendien moeten we als westerse burgers niet vergeten dat wij een zowel vriendschappelijk als militair verbond met Frankrijk hebben. Een aanslag op één land in het Westen geldt daarom als een aanslag op héél de westerse wereld. De Franse overlay geldt dus niet alleen voor Frankrijk, maar als teken dat wij als westers land alle andere westerse landen zullen steunen.

Taak van de media
Natuurlijk is het verschrikkelijk wat er in Arabische landen gebeurt! Je hoort mij ook niet zeggen dat die burgers het minder erg treffen dan de inwoners van Parijs. Ik denk dat burgers uit westerse landen zich mede door het westerse bestuur en de bijbehorende cultuur zich wel sneller identificeren met inwoners van Parijs. Dit in tegenstelling tot sommigen burgers in westerse landen met een islamitische achtergrond. Zij willen ook aandacht voor wat er allemaal in de Arabische landen gebeurt. Dit begrijp ik volkomen en er wordt ook bericht over die aanslagen, weliswaar met minder nadruk en solidariteit naar de slachtoffers, maar ik vrees dat er wel een belangrijk aspect over het hoofd wordt gezien. Namelijk dat de (met name traditionele) media de taak hebben om afwijkende gebeurtenissen aan het licht te brengen. Een aanslag in Europa is énorm afwijkend.

Grote shock 
Ik wil voorkomen dat er nu wordt gesuggereerd dat ik de aanslagen in de Arabische wereld niet als afwijkend zie. Integendeel, maar feit blijft wel dat het daar al veel langer en vaker gebeurt dan in de westerse wereld. Dat is de reden waarom het zo’n grote shock werd voor alle westerse landen en waarom er zo’n grote aandacht voor solidariteit op gang kwam voor wat er in Parijs gebeurde. Het wordt zelfs al gezien als dé 9/11 van Europa. Dit is zo’n enorme afwijking van het dagelijks leven in een westers land, waardoor deze gebeurtenis naar mijn mening ook zoveel meer aandacht krijgt.

Duss…
Dit was enkel een verklaring waarom ik voor de Franse vlag als overlay heb gekozen. Ik begrijp heel goed waarom anderen ervoor hebben gekozen dit niet te doen en dit respecteer ik. Het is en blijft een lastige kwestie om in deze tijd op sociale media keuzes te maken of een mening te uiten. Al gauw wordt er van alles achter gezocht en gevraagd om uitleg. Ik heb veel berichten voorbij zien komen waarom mensen kozen voor geen Franse overlay. Eerst werd ik er moe van om mezelf te moeten verantwoorden, maar uiteindelijk heb ik besloten om dit wel te doen, omdat ik vind dat alle meningen ertoe doen.

We leven tenslotte in een vrij land en ik hoop dat dat nog heeeeel lang het geval is.

~Deeserve it

 

 

 

MusicMonDay: Wordt het ooit weer rustig in Parijs?

Ik denk dat hier geen bijschrift nodig is….

~Deeserve it